Getting There

Anandaban op de televisie!

2010-04-01T17:53:00.004+02:00

Lieve allemaal,

Deze hele maand april gaan de uitzendingen van Nederland helpt over het werk van de LEPRAzending in het Anandaban ziekenhuis in Nepal!

Je kunt de uitzendingen vanaf 1 april iedere donderdag bekijken om 17.05 uur op Nederland 2. De herhalingen zijn op zondag in het programma Nederland Zingt (vanaf 09.00u op Nederland 1). Ze zijn natuurlijk ook te zien op uitzendinggemist.nl

Ik heb net de eerste aflevering gezien, en het doet me echt wel wat om patienten en artsen weer even te zien. Nepal en met name de Nepalezen die aan lepra lijden zitten nog steeds diep in mijn hart. Ik vind het echt fantastisch dat er op deze manier meer aandacht is voor lepra en het werk van de LEPRAzending.

Ik kan het echt aanraden om even te gaan kijken! En als je/u mijn weblog hebt gevolgd krijg je nu een prachtig LIVE beeld bij alle verhalen ;)

Uitnodiging!

2009-11-01T13:34:00.005+01:00

Ik wil jullie van harte uitnodigen voor mijn presentatie avond!

Aankomende vrijdag (6 november) mag ik wat vertellen over de dingen die ik afgelopen zomer heb meegemaakt. Ik hoop jullie als het ware mee te laten reizen naar Nepal, en wat te vertellen over de cultuur, over lepra, over de mensen die ik heb ontmoet en wat ik zelf van deze reis heb geleerd.

Maaike de Pijper zal ook vertellen over haar belevenissen in Zuid Afrika (zij is 7 maanden weg geweest met Operatie Mobilisatie).

Wij willen allebei graag verhalen vertellen over hoe ons 'avontuur met God' was en aan jullie doorgeven hoe Hij steeds weer heeft geholpen en ons gebruikt heeft. Wij willen jullie graag bedanken voor jullie rol daarin.

U/jij ben van harte uitgenodigd!

groetjes,

Karin

waar: Keizer Karel College, Elegast 5, Amstelveen
wanneer: vrijdag 6 november, om 19:30

voor kaart en route beschrijving kunt u rechts klikken op de link naar de website van 'cama gemeente amstelveen'

foto's (deel 1)

2009-09-26T10:29:00.008+02:00

Hier nog een paar foto's uit Nepal, zoals beloofd...

Dit was mijn favoriete plekje om te zitten, net onderaan de heuvel waar het ziekenhuis op gebouwd is. De eerste dag liep ik hier ook langs en toen ging de zon net onder en de hele vallei zag er zó sprookjesachtig uit... Ik dacht bijna dat ik in de hemel was :)

Een verkeersopstopping in Kathmandu, een uurtje rijden van de plek hierboven -wat een verschil! Als je dit plaatje er al hectisch uit vindt zien, bedenk dan dat de foto niet het constante getoeter en geschreeuw laat horen, er geen stof in je ogen en longen wordt geblazen en je geen verbrand vuilnis en andere troep ruikt... haha, good times!

Hier ben ik de was (altijd met de hand, want de wasmachine was al vanaf het begin stuk...) aan het doen terwijl ik een sari aanheb. Een kledingsstuk dat uit één lange lap stof bestaat, wat op een bepaalde manier om je heen wordt gevouwen. Ik heb er les in gehad, en na 7 keer oefenen kan ik het zelf! Het ziet er zo elegant en kleurrijk uit (naja, bij de nepalese vrouwen dan, je kan je benen namelijk nauwelijks bewegen en ik viel een aantal keer terwijl ik een trap aan het oplopen was...) Ooh en het water stoormt hier eindelijk weer, ah we waren er zo blij mee dat we rondje in het huis hebben gedanst en allemaal 15 minuten lang hebben gedouched.

De laatste zaterdag in Nepal mocht ik zondagsschool geven in de samenkomstruimte van het ziekenhuis. Ik vond het ontzettend leuk om te doen. Eerst liepen we door het ziekenhuis om kinderen te verzamelen. Wat een lieve kids, I wish I could speak Nepali... Een aantal zag er ondervoed uit en had kleren met gaten aan, dat gevoel van machteloosheid wat je dan voelt als je dat ziet - ik kan er maar niet aan wennen.
Het thema van deze zondagsschool was 'you are special!'. Ik had o.a. een spiegel onder een doek verstopt. Toen zei ik 'ik heb iets heel speciaals en ontzettend moois onder deze doek verstopt, wie wil het zien?'. Een voor een mochten de kids kijken, en als ze zichzelf in de spiegel zagen, werden hun ogen zó groot. De kids die al waren geweest zaten lachend op hun stoel en de kids die nog moesten kijken waren ontzettend nieuwsgierig. Dit idee had ik van Petra van een zondagsschool les in Nederland en het was zo leuk om te zien hoe de kinderen in Nepal precies hetzelfde reageerden als die in Nederland! Zo mooi om hen te mogen vertellen dat ze speciaal zijn en dat ze er toe doen.

Dit ben ik met dokter Pradeep en Nicholas, een medisch student uit NOORD(heel belangrijk heb ik gemerkt)Ierland. Met beiden heb ik veel tijd doorgebracht. Het leven in het ziekenhuis was vaak erg indrukwekkend en heel verdrietig, maar ik heb ook heel veel plezier gehad met een dokters en de patienten. Mensen uit Nepal hebben een groot gevoel voor humor en een enorm incasseeringsvermogen. Het is onvoorstelbaar hoe ze in de grootste problemen kunnen zitten en dan nog steeds in staat zijn om te lachen en grapjes te maken. Ongelooflijk, wat een moed en karakter je daar voor moet hebben... Maakt dat ik mij heel klein voel, wat kan ik daar nog veel van leren.

Een aantal van de artsen van Anandaban, o.a. dokter Pradeep, Ramkumar en doker Deepa.

's Avonds gingen we soms naar 'de kantine', waar veel familieleden van patienten in het ziekenhuis komen om te eten of gezellig rond te hangen. Het wordt gerund door een familie met twee jongens, ze hebben mij erg geholpen bij het leren van Nepalees. hier leren de jongens (Pravan en Ram-Pravindra) en Prakash mij en de andere medische student hoe je moet dansen :)

Dahl bat tharkari- everyday, once or twice a day.. In het begin vond ik het nog wel lekker, maar al na een week was ik er heel wat minder enthousiast over. De rijst ging nog wel, maar dat sausje...uuuhh ik kan het nu nog steeds proeven als ik eraan denk. De laatste week at ik gewoon witte rijst en dan gooide ik, als ik klaar was met eten, snel het sausje op m'n bord, zodat de kok het niet zag ;)

Bloedzuigers!!! Ik ben uiteindelijk toch nog door hen gevonden. Hier had ik er 5 na een wandeling door een wat drassig gebied. Tijdens het lopen zag je ze je been op kruipen en we waren steeds bezig om ze weer van onze voeten af te slaan. De bloedzuigers laten pas los als je er zout op strooit. Ik vind het wel grappige beesten, ze spuiten een goedje in je dat zowel verdovend als bloedverdunnend werkt. Daardoor merk je vaak niet dat je er ;e;en hebt totdat ie erg groot is geworden (zoals die tussen mijn tenen op de foto). En als je ze hebt verwijderd blijft het nog uren bloeden!

time to go

2009-08-24T09:32:00.002+02:00

hey lieve allemaal,

dit wordt m'n laatste berichtje vanuit Nepal :( Maar ik hoop nog wat te schrijven en foto's te plaatsen als ik terug ben.

Nou, m'n koffer is gepakt en ik vertrek over 2,5 uur met de 'staff bus' naar Kathmandu, het is hier dan 4 uur 's middags, kwart over 12 bij jullie. Ik vlieg eerst in 5 uur naar Doha, Qatar, moet daar 3 uur wachten, vlieg vervolgens 7 uur naar London, moet daar 9 uur wachten en vlieg tenslotte in een uurtje naar Amsterdam. Ik kom hopelijk op dinsdag om iets van 18:30 aan.

Bleh, ik voel me helemaal niet alsof ik vandaag wegga. Hoewel ik zin heb om iedereen weer te zien, voelt het hier echt als thuis! Ik zal Anandaban en alle mensen hier erg missen...

Goed, ik moet nog wat dingetjes regelen... Heel erg bedankt voor jullie betrokkenheid en lieve en bemoedigende reacties: dat heeft me zo goed gedaan!!!

Jaimaci en pheri betaula (tot snel!)

liefs,

ktje

internet doet t weer...

2009-08-17T07:29:00.006+02:00

Lieve allemaal,

sjonge, een poosje sinds ik wat heb kunnen schrijven en dat terwijl ik zoveel had om te vertellen! Vorige twee weken voelde ik me erg vervelend. Ik was niet echt ziek, maar moest steeds overgeven en voelde me ontzettend zwak. Om me aan te kleden was al een hele opgave, dus ik heb toen een paar dagen rustig aan gedaan. Bedankt voor jullie gebeden!

Even een update over het leven in the guesthouse:
Vorige week is door de regen de ondersteunende aarde onder onze 'main' waterpipe weggespoeld en de waterpipe is daardoor in tweeen gebroken. Sinds vorge week woensdag heeft het hele ziekenhuis en omringende omgeving geen water meer, wat betekent dat we de wc niet konden doorspoelen, ons moeten wassen met een kopje water per dag en we geen kleding kunnen wassen. Het is lastig, op zo'n moment besef je pas hoe vaak je eigenlijk water gebruikt! Nu was ik kleding door het buiten op te hangen in de regen... Ik verlangde soms best naar huis, bijvoorbeeld de keer dat ik weer moest overgeven, en toen naar buiten moest, omdat ik de wc niet mocht gebruiken aangezien die niet doortrekt!
Verder deed internet het een hele poos niet, maar vanmiddag werkt het weer :)

Afgelopen weekend heb ik bij een nepalees gezin gelogeerd. Ik heb een nepaleze dominee ontmoet die sinds 6 maanden een nieuwe kerk heeft gestart in zijn eigen huis. Hij geeft engels les, maar gebruikt elke oppotunity om mensen waar hij mee in contact komt over Jezus te vertellen. Hij leeft echt 'uit geloof' zoals wij dat noemen. Hij heeft geen vaste baan, maar geeft prive les. Vaak als hij ergens heen moet reizen gaat hij op weg met te weinig geld, en hij heeft veel verhalen verteld over hoe hij toch op tijd aankwam en genoeg te eten had omdat God op de een of andere manier in geld/hulp voorzag; heel bijzonder en bemoedigend om te horen. Het bijzondere was dat wij (een engelse vrijwilligster waar ik veel mee optrek was ook mee) juist een bemoediging voor hem waren! Hij had nog nooit buitenlandse bezoekers gehad, en hij zei steeds 'nu heb ik een nieuw zusje: Karin!'.
Het was heel bijzonder om bij zijn gezin thuis te zijn, en mee te maken hoe een echt nepalees gezinnetje leeft. Heel anders dan wij in Nederland... We moesten even aan elkaar wennen, maar al gauw was het heel gezellig en zijn kinderen vroegen mij honderuit over nederland :)
Hij nam ons ook mee naar andere gezinnen, die met z'n 5en in een modder huisje van 5 bij 3 meter wonen, echt ongelooflijk voor nl maatstaven! Ik hoop later nog wat meer te vertellen over Ezra en zijn gezin, en wat foto's te posten.
Ohoh en het grappige was; toen ze hoorden dat ik me niet lekker voelde, kreeg ik allerlei nepaleze brouwseltjes te drinken (ik durfde geen nee te zeggen, aangezien ik net al hun dure eten had overgegeven...)maar het aparte was dat ik me binnen een paar uur veel beter voelde dan ik me de afgelopen twee weken had gevoeld, wat ik erg fijn vond! Ik vraag me echt af wat ze me gegeven hebben, misschien een of ander in nederland verboden middel ;)

Vandaag is het maandag, mijn laaste week in Nepal is ingegaan... Het voelt heel raar! Toen ik me niet lekker voelde had ik best zin om naar huis te gaan, maar vanochtend liep ik door het ziekenhuis en ik werd er helemaal stil van... Ik ga het hier echt missen! Ik heb zoveel geleerd, zoveel mensen ontmoet, en weet zoveel meer meer over Lepra en de impact die het heeft op mensen.

Afgelopen drie weken heb ik samen met een student uit schotland mogen luisteren naar de verhalen van mensen met lepra, de maatschappelijk werkster hier, Ruth, vertaalde voor ons. De verhalen zijn zo schokkend...

Ik kan het hier niet beschrijven, maar lepra heeft zo een enorme impact in alle gebieden van het leven van patienten. Lichamelijk voelen ze geen pijn in hun handen en voeten, waardoor hun handen en voeten heel snel misvormd raken en kleiner worden (afgelopen vrijdag zag ik hoe een arts een ijzeren staaf dwars door de voet van een patiente heen stak, zo verrot was het vanbinnen...). Ook spieren werken niet meer, waardoor hun tenen en handen er als klauwen uit zien en ze hun voeten niet meer omhoog kunnen buigen (dropfoot).Zelfs als patienten genezen zijn van de leprabacterie, blijven de lichamelijk gevolgen bestaan (behalve als ze binnen 6 weken een behandeling krijgen, maar de meeste patienten komen te laat). Bijwerking van de medicatie is onder andere dat patienten een hele zwarte huis krijgen. Zelf als patienten genezen zijn, blijven er nog dode resten bacterie achter in hun lichaam, waar hun immuun systeem op reageert. Patienten krijgen rare soort wratten over hun hele lichaam (woensdag zag ik een heel mooi meisje, en ze moest huilen, want haar hele gezicht zat onder de wratten, zo zielig...) allemaal blaren of hun ongevoeligheid wordt erger.

Daarnaast is de hele sociale kant. Leprapatienten met misvormde voeten komen soms na uren lopen aan bij het ziekenhuis, omdat ze niet met de bus mee mogen. Een vrouw die ik heb gesproken kon niet werken omdat ze ziek was van de lepra. Haar schoonmoeder en man gingen haar daarom slaan. Ze heeft drie jaar lang buiten op de stoep voor het huis geslapen en gewoond omdat ze niet meer naar binnen mocht, uit angst voor besmetting, en niemand van haar familie kwam meer dan een meter in haar buurt. Ze moest huilen toen ze het vertelde, want haar man heeft inmiddels een andere vrouw, terwijl zij nog maar 24 jaar oud is en 3 kinderen heeft waar voor gezorgd moet worden.

ik kan nog uren doorgaan. Er is hier een jongen die is verkocht door zijn vader en nu in het ziekenhuis woont. Van een andere jongen man weten zijn familie en vrienden niet dat hij lepra heeft, zij denken dat hij een zenuwziekte heeft en in een ziekenhuis in kathmandu verblijft. Naar een andere vrouw werden stenen gegooid als ze door het dorp liep. Ze moest apart in een krot wonen en mocht geen gebruik maken van de watervoorzieningen en andere faciliteiten. Nadat een team van anandaban haar dorp uitleg had gegeven over lepra en dat er geen gevaar is voor besmetting gaat het veel veel beter zei de vrouw. Nu als ze rondloopt in het dorp spugen de mensen alleen nog naar haar....

ok, got to go... De rijst wacht, arg... Twee nederlandse bezoekers heben me uitgenodigd om mee te komen naarhet door hun gesponserde weeshuis en daarna gaan we naar een plek in het westen om een paar uur door de jungle te lopen en op een olifant te rijden... Leuk dat ik zo in de laaste week nog iets van Nepal kan zien, ik heb er zin in!

nog wat foto's

2009-07-31T11:23:00.007+02:00

hier sta ik bij de opd, in anandaban, gedressed in een curta.

straatbeeld in patan, waar ik op woensdag naar het ziekenhuis, en op zondag naar de kerk ga. Patan is een soort amstelveen t.o.v. Kathmandu. De straten zijn smerig, overal is stof, lawaai en troep. van alle kanten komen er auto's, tuktuks, fietsen, minibusjes en heel veel motors aan rijden. Je moet constant uitkijken. Deze foto is genomen tijdens een 'banda', een soort staking, waarbij er geen verkeer rijdt. Er is altijd wel ergens een banda van, omdat dat de enige manier is waarop het volk invloed kan uitoefenen op de politiek.

nog wat mooi uitzicht vanaf het guesthouse. Er zweeft hier ook vaak een arend langs :) Maar grappig is misschien nog wel dat ik het meest genoot van een klein vuurvliegje: de eerste keer dat ik er eentje zag sinds ik een klein meisje was...

mijn kamer! Morgen krijg ik een roommate, Anne, uit engeland. Zij is in Nepal opgegroeid, ik ben benieuwd of het klikt! ze blijft hier twee weken, ik heb er trouwens nog maar 3 over :(

Ik ga 's middags vaak langs bij de fysiotherapie department. Veel leprapatienten krijgen als gevolg van de ziekte klauwhanden: bepaalde spiergroepen worden niet meer geinnerveerd door de zenuwen, waardoor ze hun vingers niet meer kunnen strekken. Ook de duim werkt vaak slecht, waardoor het nauwelijks lukt om met hun duim hun wijsvinger aan te raken. Moet je nagaan wat je dan allemaal niet meer kan(aankleden, schrijven, geld tellen, kleine voorwerpen oppakken, etc.)! Bovendien ziet het er erg raar en heel gehandicapt uit, waardoor iedereen kan zien dat je lepra hebt (gehad). In Anandaban doen ze verschillende operaties, bij een daarvan snijden ze de pees van de middelvinger in vieren, en 'attach?' deze aan de andere vingers, of de pees voor de middelvinger gaat naar de duim. Het is lastig uit te leggen, maar het komt er op neer dat als je na zo'n operatie denkt dat je je middelvinger beweegt, je plotseling alle vier de vingers, of alleen je duim beweegt!
Na zo'n operatie kost het minstens 6 weken van revalidatie, o.a. het aansterken van de spieren dmv oefeningen, voordat je je hand kan gebruiken. Bij fysiotherapie zitten veel van dit soort patienten, en terwijl ze op hun beurt wachten doen ze spelletjes waarbij ze de fijne motoriek van de vingers nodig hebben, zoals schaken, vier op een rij of kaarten. Hun favoriete spel is echter 'bag en bagra', wat luipaard en geit' betekent. Ik ben er onwijs slecht in! Hier verlies ik dik van mandabar, die is geopereerd aan zijn rechterhand.

Het regent bijna niet, wat een groot probleem is. Normaal regent het in deze tijd van het jaar dagen achtereen. Water is nodig voor de rijstvelden, die, zoals je hier ziet, onder water moeten staan.

Dit is Gopaal, een van de kinderen die ik hier heb ontmoet. Hij is normaal heel vrolijk, maar nepalezen lachen meestal niet op foto's... vandaar. Misschien kan je zien dat hij een hazelipje heeft gehad. Het is heel lelijk geopereerd en zijn gehemelte is nog steeds open. Daardoor kan ik hem nauwelijks verstaan, maar ik geniet elke keer als ik hem zie. Hij is trouwens een ster in halli galli :)

eeld in patan

2009-07-30T13:49:00.002+02:00

onkruid wieden in de rijstvelden :)

een dorpje in de buurt

prachtig uitzicht! De himalaya's zijn trouwens zo ver weg dat ze niet te fotograferen zijn

een verhaal

2009-07-26T12:49:00.000+02:00

Ppfff... Ik heb eindelijk weer tijd om wat te schrijven! That’s a good thing, I guess, want dat betekent dat ik hier genoeg te doen heb :)

Ontzettend bedankt voor jullie berichtjes! Het doet me zo goed om ze te lezen en te weten dat jullie meeleven!

Ik maak hier zo ontzettend veel mee dat het moeilijk is om te weten wat ik op zal schrijven. Schokkende gebeurtenissen, verdrietige verhalen, de prachtige omgeving, alle mensen die ik hier ontmoet en de grappige blunders die ik maak als buitenlander, het is gewoon te veel!

Ik zal nu wat serieuzer schrijven over wat ik heb meegemaakt, en de post hieronder zal ik de wat grappigere dingen opschrijven met hopelijk wat foto’s erbij. Ik hoop trouwens dat mijn Nederlands ‘makes sense’ want ondertussen denk ik half in het engels, en moet ik soms hard nadenken over een Nederlands woord of gezegde dat ik wil gebruiken...

Het gaat trouwens best goed! Het is af en toe nog erg overwhelming, maar ik voel me steeds meer thuis. Ik ken ondertussen bijna alle artsen en we maken vaak grapjes met elkaar. Ik speel na het ‘werk’ vaak halli galli met de kinderen die hier wonen, en ze vinden het spel absoluut geweldig :) De voorganger heeft me gevraagd of ik over twee weken de jeugdgroep en de volgende dag de zondagschool wil overnemen. Ik vind het spannend, maar fijn om zo wat meer betrokken te zijn. Ik doe nog steeds m’n best om nepalees te leren en blijkbaar doen de meeste studenten die hier komen dat niet, want zodra ik iets in het Nepalees zeg, zijn ze ontzettend onder de indruk. Veel mensen van de staff doen nu erg hun best om mij nieuwe woorden te leren en ik moet vaak voordoen wat ik allemaal al weet. Ik geniet ervan!

Wat ik echt erg moelijk vind, zijn de verschrikelijke dingen die mensen hier meemaken en de pijn die ik zie. Het raakt me echt en ik word er helemaal stil van. Ik zal één verhaal vertellen, maar het zouden er veel en veel meer kunnen zijn. Het is best heftig, dus wees voorbereid.

Afgelopen woensdag kwam er een man met lepra naar de kliniek. Toen ik hem zag was zijn arm helemaal opgezwollen, tot boven de elleboog. Door de lepra voelde hij al veel langer niks in zijn hand. Drie maanden geleden had hij zich geprikt in vinger, maar hij moest hard werken als boer en had geen tijd om eerder te komen. In de tussentijd was zijn arm steeds dikker geworden.
Hij werd opgenomen in het ziekenhuis, waar de dokter vertelde dat al zijn vingers moesten worden geamputeerd. Tijdens de operatie afgelopen donderdag bleek echter dat alle weefsels in zijn hand, pols en onderarm aan het afsterven waren en alles geinfecteerd was en vol pus zat. In plaats van alleen zijn vingers, werd zijn hele arm tot net onder de elleboog geamputeerd...
Ik was erbij toen vrijdag het verband eraf werd gehaald. Op dat moment kreeg de man geen medicatie tegen de pijn en hij had geen enkele bloedtransfusie gehad. Ik kon zien dat hij erg depressief was en veel pijn had. Het verband plakte helemaal tegen de open wond (in nederland hebben we speciaal verband dat niet tegen de wond plakt, deze man had gewoon katoenen gaas, wat als een tweede huid aan de wond vast gaat zitten) en ze kregen het niet los. Uiteindelijk werd het er in één ruk afgetrokken, waarbij er allerlei huid en andere weefsels meekwam en de man schreeuwde het uit van de pijn. Toen we naar de wond keken liet de arts zien dat de overgebleven spieren zwart gekleurd en dus afgestorven waren. Dit betekent dat er binnenkort nog meer geamputeerd moet worden.
Vanochtend praatte ik met de maatschappelijk werker hier. Zij vertelde dat de man drie kleine dochtertjes heeft. Deze amputatie, het gevolg van een relatief kleine wond in de hand, maakt hem in één klap invalide. Hij is heel depressief omdat hij nu niet meer kan werken als boer om zijn gezin te onderhouden. In Nepal is minstens 40% werkeloosheid en er is totaal geen financiele opvang of andere speciale voorzieningen voor mensen zoals deze man.
Willen jullie voor deze man bidden? Ik voel me zo machteloos!
En willen jullie voor mij bidden, voor wijsheid hoe ik met dit soort situaties om moet gaan? Ik moet er nu bijna van huilen, en de andere 4e jaars medical student vertelde me dat ik immuun moet worden tegen de pijn, zoals hij. Maar ik kan en wil dat niet, want ik wil geen robot worden die de patienten als objecten ziet, maar ik wil ze zien als wat ze zijn: gewone mensen zoals jij en ik.

all for the first time

2009-07-26T12:27:00.001+02:00

Omgeving
- Ik heb al twee keer de Himalayas gezien! Zo onbeschrijvelijk mooi! Maakt psalm 121 nog veel betekenisvoller... Normaal zijn ze niet te zien in deze tijd van het jaar. Ze zijn zo groot dat ze drie keer zo hoog zijn als de bergen ervoor en je de besneeuwde toppen tussen de wolken door ziet.
- tijdens een wandeling mocht ik een keer helpen bij het onkruid wieden in de rijstvelden – ik was nogal langzaam, tot grote hilariteit van de omstanders!
- de hele dag en nacht rijden hier vrachtwagens volgeladen met stenen de berg op en af. Moet je voorstellen wat voor een geluid dat geeft als de remmen ook nog eens piepen van ouderdom en ze toeteren bij elke bocht! Ik zou zeggen dat het klinkt alsof je met een trein de zee inrijdt, vervolgens een ijzeren kist vol stenen van de trap laat rollen en tenslotte je hele serviesgoed door de wc spoelt, en dit alles terwijl je een meeuw met een schorre keel hard aan z’n poten trekt...
- Als het heeft geregend zijn de wegen erg modderig en glad – en gevaarlijk! Vorige week kwam er een vrachtwagen op mij af die slipte en daardoor zijwaards draaide. Ik zag de hele achterkant op mij afkomen, maar kon gelukkig naar achteren stappen. Toen de vrachtwagen stopte met slippen stond hij 30 cm van de afgrond vandaan. Er gebeuren hier veel ongelukken.
- Er zitten hier overal bloedzuigers – tot nu toe hebben ze nog niet van mijn bloed geproefd...
- De stroom valt vaak uit, vorige week terwijl ik stond te douchen. Ik kon geen hand voor ogen zien. Tja... Wat doe je dan? (Ke Garnie?) Een paar dagen terug heb ik mijn pony geknipt in een donkere badkamer met een nagelschaartje: het resultaat is niet zo recht als ik had gehoopt, haha.

Cultuur
- Ik kwam een Nepalese jongen tegen, en hij vroeg me hoeveel ik woog... Ik voelde me een beetje ongemakkelijk, maar hier is dat een normale vraag, omdat je gewicht aangeeft hoe gezond je bent (d.w.z. niet ondervoed).
- Iedereen slurpt tijdens het thee drinken. Elke ochtend om 10:00 hebben we Thie-ah break, en zit ik met alle artsen op een rijtje thee te drinken. Ik moet erg m’n best doen om net zo hard te slurpen als zij, en dat is best moeilijk!
- Altijd je schoenen uitdoen voordat je een huis binnengaat! Ik ben al een paar keer beschaamd terug gelopen naar de voordeur omdat ik het vergeten was. Maaf Garnoeos! (sorry!).
- Als mensen willen dat je naar hen toekomt maken ze een handbeweging die lijkt op de NL handbeweging voor ‘ga weg!’. Ik snap nog steeds niet wanneer ik naar iemand toe moet gaan of juist niet...
- Iedereen is zo verbaasd dat ik met links schrijf. Op het vliegveld, toen ik papieren moest invullen, kwam er zelfs een man naar me toe die zei: ‘Als je schrijft met links ben je een heel zielig persoon!’. Naja zeg ;-)
- De Nepalezen die ik hier ontmoet zijn erg verlegen of juist heel erg open and so willing to help. Heel erg leuk en ik geniet ervan, maar soms kan het een beetje vervelend zijn. Als ik bv ‘s middags na werk wat beweging wil, maar meteen aan het begin van de wandeling iemand tegenkom die me uitnodigt om bij hem thuis thee te komen drinken, en daar minstens een uur naar fotoalbums etc. moet kijken. Ik zoek nu naar sluiproutes... Of als ik buiten het ziekenhuis stiekem op blote voeten rondwandel en élke motorrijder/bus stopt om te vragen of ik misschien verdwaald ben en hulp nodig heb.
- Ik weet niet of er een Nepalees woord bestaat voor ‘privacy’. Bij elk consult staan er minstens 5 omstanders mee te luisteren die er niks mee te maken hebben. Bij een noodgeval komen zelfs patienten uit andere kamers aansnellen om niks te hoeven missen. Bij de fysiotherapie pakken totaal onbekenden rontgenfoto’s van degene onder behandeling op en beginnen deze te bekijken en vervolgens luidruchtig met elkaar te bespreken – niemand die er van opkijkt! Ik vind het wel wat hebben :)
- Nepaleze woorden uitspreken is moeilijk! Veel woorden lijken op elkaar, bv ‘thee’ en ‘vieze geur’ of ‘hersenen’ en ‘vrouw’. Ik zelf hoor het verschil niet en wordt vaak vreemd aangekeken als ik iets probeer te zeggen in het nepalees ;) Er is tot nu toe maar één nepalees woord dat ik 100% correct uitspreek. Helaas niet zo’n belangrijk woord, namelijk het woord voor ‘geit’ (bagraa). Heb ik weer...

Ziekenhuis
Ik zal niet teveel in detail treden, voor degenen met een zwakke maag. Maar omdat ik nog nooit eerder in een ziekenhuis ben geweest, en ik hier bijna overal bij mee mag kijken, heb ik al veel nieuwe dingen gezien en gedaan. En lepra is zo’n gekke ziekte...
- Omdat leprapatienten vaak geen pijn voelen in hun voeten, worden ze geopereerd zonder verdoving. Ik moet nog steeds erg wennen aan het idee! Je ziet dan aan de ene kant van de tafel een surgeon met een scherp mes diep in een voet wrikken, terwijl aan de andere kant van de tafel de patient bijna verveeld om zich heen kijkt...
- tijdens de ‘ulcer rounds’ kijken dokters hoe ernstig de wonden van de leprapatienten zijn, en of ze geopereerd moeten worden. Daarbij steken ze een soort ijzeren staaf in de wond om te kijken hoe diep deze is. Afgelopen donderdag stak de arts een staaf in een voet die er minstens 2 cm diep in verdween, en ik kon pezen en bot zien. Ieder gezond mens zou zijn flauwgevallen van de pijn, maar deze patiente voelde alleen maar een lichte tinteling.
- ik heb een amputatie van iemands grote teen gezien. Toen de teen eraf was, kwamen er maden uit lopen...
- Afgelopen vrijdag werd er een ziek stuk bot onder de grote teen weggehaald bij een mevrouw met lepra. Ik was bij de operatie en nadat de surgeon het zieke gedeelte had weggehaald met een nijptang mocht ik met mijn pink in het gat voelen. Heel raar om warm en zacht levend weefsel te voelen in plaats van de harde, koude lichamen waar ik tot nu toe in heb gesneden.
- De lichamelijke grenzen zijn hier heel anders dan in Nederland. Patienten met een bloeddruk van 90 over 60 (wat ik al vaak heb gezien) worden niet behandeld, tenzij ze flauw vallen. Veel vrouwen met COPD worden uit het ziekenhuis ontslagen met een zuurstof saturatie van 80%. Moet je voorstellen dat ze daarmee al die bergen op moeten lopen... En donderdag zag ik een vrouw met een Hb gehalte van 24!

sweat

2009-07-17T12:10:00.002+02:00

Lieve allemaal,

Ik zit hier voor mijn bed naar jullie te schrijven, want ik heb eindelijk uitgevonden hoe ik de laptop (die ik van Samuel mocht lenen) hier kan aansluiten :) Ik was vandaag voor het eerst eventjes op het internet sinds zondag en ik moest bijna huilen van al jullie lieve en bemoedigende reacties. Heel erg dhanyabad!!!

Het gaat veel beter met mij! Ik denk dat afgelopen zaterdagochtend gewoon een hele grote schok was, om zoveel pijn te zien en niks te kunnen doen. Het deed me erg goed om weer nederlands te lezen... Ik voel me nog vaak duizelig, maar dat hoort denk ik bij het aanpassen op grote hoogtes. Ik moet ook nog wennen aan het eten in Nepal. Ze eten hier twee keer per day rijst met linzensaus: ‘Dhall bat’ genaamd. Ik heb het nu al 11 keer gehad, en ik begin me er al een beetje aan te irriteren. Over een kwartiertje ga ik avondeten, maar dit keer worden we verwend, want in plaats van rijst met linzensaus krijgen we dit keer... (trommelgeroffel) gebakken rijst!

Afgelopen dinsdag heb ik gevraagd of ik in plaats van by ‘the general ward’ mocht meelopen bij ‘the leprosy ward’, omdat zij eigenlijk de patienten zijn waarvoor ik ben gekomen.
Een van de kenmerken van lepra is dat mensen op de aangedane plaatsen niet meer zweten. Je zou misschien niet verwachten wat voor een ernstige gevolgen dit kan hebben... Doordat patienten niet meer zweten droogt hun huid ontzettend uit. De huid wordt steeds dikker en harder (eigenlijk een soort eeltlaag, die onbehandeld wel een centimeter dik kan worden!). Deze harde laag drukt tegen het bovenliggende zachte weefsel en kan zo een wond binnenin de voet veroorzaken, of de harde laag barst en er ontstaat een open wond. Om dit te voorkomen moeten leprapatienten elke dag hun voeten schrapen met een stuk steen en daarna invetten met olie. Omdat leprapatienten geen pijn voelen kan niet zweten leiden tot diepe septische wonden en soms is de enige effectieve behandeling een amputatie van een deel van de voet (of hand).
In Anandaban schraapt een engelse zuster, Anna, elke dag de voetzolen van de vrouwelijke patienten met een scherp mesje. Ik mocht haar helpen, en ik vond het heel fijn om praktisch bezig te zijn in plaats van alleen maar een beetje te staan toekijken.
Het is gezellig en de vrouwen helpen me met het leren van Nepali. Als ik een nieuw woord leer zeggen ze ‘leknus!’ wat ‘schrijf op!’ betekent :) Ik ben nu nog een erg langzame schraper, ‘dherai bistaraai’, maar ik heb nog genoeg tijd om te oefenen! De truck is om de harde huid weg te snijden zonder een wond te maken in het gezonde weefsel. Alsof je een appel heel erg dun probeert te schillen.
Ik denk dat het warm is in Holland, en zweten is erg vervelend! Maar de volgende keer dat je weer zo’n plakkerig gevoel hebt, hoop ik dat je ook een reden hebt om dankbaar te zijn voor je ontelbare zweetkliertjes. Dat je kan uitroepen: Yes! Dank U dat ik zweet! Haha.

Zoveel te vertellen, maar ik wil het niet te lang maken. Nepal is ontzettend mooi, OVERAL kleuren. Het felle groen van de rijstvelden op de heuvels, alle bloemen, de rode aarde, de vele groente en fruitsoorten, en vrouwen in sari’s en curtas in alle bonte kleuren die je maar kan bedenken. Ik zal proberen een foto toe te voegen van de heuvels waar ik op uitkijk.

Nou, that’s it for now... Niet te geloven dat mijn eerste week al voorbij is!

[English]

Jaimaci!
Hope you are doing great :)
I’m doing better now, though I still feel dizzy sometimes. Last saturday was a big shock for me, but the rest of the week has been busy but nice. I’ve eaten Dhal bat (rice with a sauce) 11 times so far, and I’m still coping :P I did notice that it doesn’t taste as special as it did the first two days. Tonight the cook prepared a special meal though, because instead of cooked rice with saus he made us.... fried rice! What a treat :)

I’ve been spending most of my time in the general wards, I guess the staff thinks that’s more intersting for a medical student. Last tuesday I asked if I could help Anna, an english nurse, in the female leprosy ward. People with leprosy don’t sweat on the affected places of their body (especially the hands and feet). Maybe this doesn’t sound like a big deal to you, but for them not sweating can have serious conseqeunces. Because patients don’t sweat, their skin becomes very dry, and as a result of that the skin gets very thick and hard. The hard skin presses into the inner soft tissue of the foot and causes an ulcer, or the hard skin cracks and makes an open wound. Because people with leprosy don’t feel pain, they don’t notice these wounds, and the wounds become bigger and septic. Sometimes the only treatment is the amputation of a part of the foot (or hand).

To prevent the skin from getting hard, leprosy patients have to scrape their skin with a stone everyday and put oil on it. Here at the hospital Anna scrapes the feet of the patients with a raizor (a small sharp knife) every morning. She taught me how to scrape, and it was great to be able to do something practical for the patients. I’m still a dherai bistaro (‘very slow’) scraper, but I’ll get there! It was fun connecting with the patients and they help me with learning Nepali. They will say: “Leknus!” which means: ‘write down!’, whenever I learn a new word.

Nepal is so beautiful and the area surrounding the hospital really reminds me of Zaire, the country I grew up. In some ways I feel more at home here, than I do in the Netherlands :) I’ll try to add a picture of the view from my room.

first day

2009-07-12T13:04:00.003+02:00

lieve crazy dutchies,

bedankt voor jullie meeleven! Gisteren was mijn eerste halve dag in het ziekenhuis. En was zo ingrijpend! Om 9 uur begonnen we meteen bij de verloskamer. Er was een meisje van 18, 6 maanden zwanger en ze had weeen en verloor veel bloed. Ze had veel pijn. Het hartje van de baby klopte niet meer. Ik viel bijna flauw, ik denk een combinatie van moeheid, hoogteverschil en het zien van zoveel bleod en pijn. De zusters vonden dat erg grappig en ik hoop echt dat het niet nog een keer gebeurt... Maar het raakte me zo. Bij touche bleek dat er al 5 cm ontsluiting was en het voetje van de baby stak uit. Dit kunnen ze niet behandelen in anandanban, dus moest ze naar een ander ziekenhuis in kathamndu, minstens een uur rijden over een hele hobbige weg zonder bloedtransfusie. Voor de zusters was dit een routineklus, maar ik moet nog steeds bijna huilen als ik hieraan terug denk. Ik kon in nepalees vragen hoe ze heette: Maya. Willen jullei voor haar bidden, ik hoop dat ze het overleeft (heeft).

Later vertelde de zuster dat er die nacht een meisje van 11 was binnengekomen. Zij was door een tijger aangevallen en haar nek was helemaal opengebeten. Haar grootvader hoorde haar roepen en heeft haar zo gered. ER lopen tijgers en luipaarden in de buurt rond, en ik moet voor de zekerhedi altijd een zaklamp meenemen 's nachts. Gelukkig komen ze niet dichtbij het ziekenhuis (meestal).

Ik ontmoette ook een man. Hij is christen geworden en heeft lepra. Zijn vrouw en ouders hebben hem verstoten om die twee redenen. Wat verdrietig en onvoorstelbaar voor ons! Hij bidt dat Jezus hem een baan zal geven, willen jullie meebidden?

Nou, ik zal het hier maar weer bij laten. Ik ben vandaag naar een engelse kerk geweest en heb twee nepalese soort jurkbroeken laten maken.

Willen jullie ook voor mij bidden? Ik voel me soms best alleen en heel onwetend. Ik ken geen nepali, wat iedereen om me heen continu praat. Van de 5 buitenlanders ben ik de enige niet-engels sprekende, dus hen versta ik ook niet altijd. Alle ziekenhuis ervaringen zijn nieuw voor me, en emotioneel heel indrukwekkend. En de artsen gebruiken allemaal nieuwe termen, of termen die ik waarschijnlijk wel ken, maar waarvan ik de engelse uitspraak niet ken.

Vanacht kon ik niet slapen en toen moest ik denken aan de tekst: ' I can do ALL things through Christ who strengthens me' en ' My power is perfected in your weakness' . Jezus is heel dichtbij mij en ik weet dat ik niet bang hoef te zijn. Ik bid dat ik somehow een bemoediging mag zijn voor de mensen om me heen.

liefs,

karin

p.s. even om jullie wat van de cultuur mee te geven :) Mensen rochelen en spugen hier zonder schaamtegevoelens continu. Zelfs mannen in pak, haha. Iedereen slurpt bij het drinken van de hete thee. En als mensen ergens op moeten wachten zitten ze gehurkt alngs de kant van deweg, alsof ze nar de wc moeten.

[english]

hey! Sorry, I think you guys will have to learn to read and understand dutch for the long story...

yesterday was my fisrt day at the hospital. I've never worked in a hospital before, so everything was new to me. I started in the labourroom. There was a young girl, just 18 years old. She was 6 months pragnent and in labour. She was in a lot of pain and there was blood everywhere. But in anandaban there is no bloodtransfusion available. The baby's heart wasn't pounding anymore and it's foot was sticking out. (normally, the hard comes first, so this was another complication). She was sent to a hospital in patan, at least one hour on a horrible bumpy road. Her name was Maya, please pray for her.

the night before a girl had com in that was bitten by a tiger. Her grandfather saved her. the tiger missed the vital organs and she'll be alright. the doctor told me that kids do get eaten by tiger... I will have to be careful at night!

I also met a man who is a christain and has leprosy. His parents and wife deserted him because of that. He will leave the hospital in 2 days time, please pray that Jesus will provide a job for him.

thank you for reading this. I really appreciate it :) I love Nepal, but my time here hasn't been easy. I think about the verse we learned during trainnig a lot: I can do ALL things through Crist Who strengthens me. Amen :)

love,

karin

I#m in NEPAL!!!

2009-07-10T15:46:00.003+02:00

Lieve allemaal,

Ik leen nu een paltop van iemand, en mijn emailadres werkt niet. Dus dan maar even zo. Kan misschien iemand op de een of andere manier mijn opuders laten weten dat ik ben aangekomen, want mijn telefoon doet het ook niet...

Nou... hier een eerste berichtje vanuit Nepal! De vluchten gingen super, ik heb veel mensen ontmoet tijdens het vliegen, en heb er enorm van genoten. Nepal is ontzettend mooi, alles is zo groen en Kathmandu is omgeven door bergen. De laatste vlucht was best raar, ik was de enige blanke en ook nog eens een van de weinige vrouwen tussen 200 nepalese mannen. De bergen waren zo mooi vanuit het vliegtuig raam! Bij aankomst moest ik allerlei papieren invullen, maar ik mocht uiteindelijk het land in. Mijn koffer kwam bijna als eerste tevoorschijn, heel erg fijn :)

Op het vliegveld moest ik twee uur wachten tot ik werd opgehaald. Daarna deden we anderhalf uur de 14 kilometer naar het ziekenhuis. Kathmandu is een hele nieuwe ervaring. OVERAL stof, kerosinelucht, poep, straathonden, vuurtjes, brommers, en constant getoeter etc. Ik werd in een taxi gestopt, we haalden links en rechts in, de bestuurder deed tijdens het rijden zijn deur dicht, terwijl we net voetgangers in haalden. ik moest denken aan het leidje ' hobbel, de hobbel, daar komen we aan' wat betreft de wegen. Ik heb er zo van genoten! Het doet me erg denken aan Nairobi en Bunia doorelkaar.

Toen ik aankwam in het ziekenhuis rond 20:00 was het helemaal donker en niemand sprak engels en ik snapte er niks van. Ik ben toen maar naar bed gegaan. Ik werd wakker van de leuke vogeltjes en ik heb prachtig uitzicht op de groene bergen :) Vandaag heb ik 4 andere # volunteers' ontmoet, en it's such a relief to be able to speak english to someone! Ik heb een rondleiding gehad door het ziekenhuis, en heb de rest van de middag geslapen en wat gekletst met andere bezoekers. Nepalzen zijn over het algemeen heel erg ' shy' ohja verlegen, waardoor het moeilijk is om contact te leggen. Ik heb een dokters status, wat betekent dat ze uit respect niet tegen mij praten. Ik vind dat moeilijk. Ik mag alleen meekijken met de andere artsen. Ik heb met een buitenlandse zuster overlegd, en zij vertelde dat zij mij, in mijn vrije tijd, wel dingen als wonden verzorgen en een infuus aanleggen wilt leren. Dus that's exciting!

Ik voel me heel rustig, laat alles maar over me heen komen. Ik ben nu al verliefd op dit land! Het gaat goed hier! Morgen gaat het echte werk beginnen en ik hoop echt dat ik wat meer kan connecten met de mensen om me heen. Heel erg bedankt voor jullie gebeden, betrokkenheid en financiele giften! Soms voel ik me eenzaam, maar het super om te weten dat jullie aan me denken.

liefs,

Karin

Hey everyone!

Oh... I don't have much time to write, and the internet is sooooo slow! But arrived safely :) It's so green here and there are mountains everywhere, which is so amazing for a dutchy like myself :)

Driving in a taxi from the airport ito Kathmandu was an amazing experience. There is dust and smoke everywhere. The smell is so bad! there are absolutely NO traffic rules. I think they drive on the right side, but I'm not sure, haha. There are streetdogs, moterbikes and old busses everywhere. The roads are so bad that you bumping up and down constantely. and I absolutely LOVED it!

The hospital is even better. Very peacefull, surrounded by green mountains. Nepali people are very friendly, but also very shy, so it's a bit difficult to make contact. This is hard for me, because I don't care about the medical stuff that mcuh, I find the people much more interseting. But oh well, we'll see what will happen. Today I got a hospital tour and tomorrow I'll have my first official day...

It#s 8 pm now, and we're having dinner at an american lady's home, got to go!

p.s. so far, I'm enjoying the rice!

time to go :)

2009-07-08T06:43:00.006+02:00

De tijd vliegt en ik over een paar uurtjes ook! Mijn koffer is bijna helemaal gepakt, en ik begin er steeds meer zin in te krijgen. Mijn vluchtschema ziet er als volgt uit:

Amsterdam 19:00 -> Londen,Heathrow 19:15
(Qatar Airways QR 5216; duur 1:15 uur)
Londen,Heathrow 21:30 -> Doha 06:25
(Qatar Airways QR 2; duur 6:55 uur)
Doha 09:35 -> Kathmandu 17:00
(Qatar Airways QR 350; duur 4:40 uur)

Als alles goed gaat kom ik op 9 juli om 13:15 Nederlandse tijd aan op het vliegveld. Van daar duurt het nog iets van 1,5 uur om bij het ziekenhuis te komen.

Nou, nu ik dit zo opschrijf besef ik nog helemaal niet dat ik hopelijk over 1,5 dag in Nepal zit. Maar het idee is wel erg gaaf :) Het is een beetje raar om helemaal in mijn eentje op reis te gaan, maar ik ben klaar voor het avontuur! It's just me and Him now.

Ik hou van jullie!

[English]

Hey everyone!

Ok, here is my first english post. The past week has been amazing, as I got to see so many Dutchies, Germans and another special friend from training again! It's so great to see how close we still are even though 2 years have past sinds graduation. All the stories really uplifted my spirit, and I had to learn once again that we think way to small about God. I love you guys :)

Today I will go to Schiphol to start my journey to Nepal, I will switch planes in Londen and Doha, Qatar and if everything goes well I will arrive in Kathmandu at 5 pm local time. I'm a bit anxious, since I've never done anything like this before, but mostly I'm really really excited! It's just me and Him now, and I am curious about what this adventure will bring.

BIG hug!

Karin

so far, so good

2009-07-06T19:15:00.003+02:00

Lieve allemaal,

Het heeft even geduurd, maar hier toch nog een berichtje voordat ik wegvlieg.

De grote dingen die ik moest regelen zijn nu allemaal in orde.

Ik heb een visum. Het ging heel gemakkelijk bij de ambassade, alsof ik een strippenkaart kocht. Geen lastige vragen of strenge blikken, dus blijkbaar zie ik er niet zo gevaarlijk uit. Ik was er zo blij mee dat ik op de stoep voor de ambassade een paar keer op en neer sprong en ik kon het niet laten om mijn visum op de weg terug ‘per ongeluk’ aan een aantal mensen te laten zien.

Ik heb ook alle vaccinaties die ik nodig heb. Ik vind het altijd leuk om geprikt te worden, dus ik was een beetje teleurgesteld toen bleek dat ik op één na alle prikken al had gehad toen ik naar Zuid Afrika ging. Maar het scheelt een hoop geld, dus dat is mooi :)

Afgelopen vrijdag had ik mijn laatste twee tentamens. Ik heb nu officieel vakantie en heb waarschijnlijk alle studiepunten van het afgelopen jaar binnen. Ik ben daar erg dankbaar voor, want de afgelopen maanden waren erg hectisch. Ik merkte echt dat er voor mij gebeden werd. Heel erg bedankt daarvoor!

Vorige week heb ik een nieuwe harde lens gekregen. Hij zit helaas niet goed, en ik mag hem niet meer dragen. Omdat ik woensdag al vertrek, krijg ik pas na Nepal een nieuwe. Dit was een grote teleurstelling voor mij, omdat dat betekent dat ik nu maar 60-70% zie. Gelukkig zijn de bergen in Nepal erg groot, niet te missen. Ik hoop dat dat ook geldt voor de informatieborden op de vier vliegvelden waar ik langs kom op weg erheen.

28 Juni was de uitzendingsdienst in mijn kerk in Amstelveen. Dit houdt in dat de leiding van de gemeente voor mij bidt voordat ik op reis ga. Deze zondag was heel bijzonder voor mij. Het is lastig om uit te leggen, maar het is erg spannend om alleen op reis te gaan naar een plek waar je nog nooit eerder bent geweest. Dan begin ik soms aan mezelf te twijfelen en voel ik me ontzettend klein. Maar zondag leefde iedereen zo mee, en dat is zo bemoedigend. Het was speciaal om te horen hoe Kees vertelde over het werk van de LEPRAzending, en ik ben zo dankbaar dat ze mij deze kans geven. Toen Marco, Léon en Bert voor mij baden, baden ze precies voor de dingen waar ik me zorgen om maakte. Ik voel me vaak naïef en kwetsbaar, en toen Willeke vertelde dat ze twee grote sterke engelen bij mij zag staan, raakte me dat erg. En bij het zegenlied voelde ik me zo bevoorrecht om bij een gemeente te horen die echt achter je staat en meeleeft. Dat ik weet dat ik niet alleen ben, omdat God met mij meegaat en jullie in Holland mij niet vergeten. Baie dankie daarvoor…

De rest van de van der Kooijtjes zijn vrijdag op vakantie gegaan. Voordat ze in de auto stapten hebben we samen Psalm 121 gelezen:

Een pelgrimslied.

Ik sla mijn ogen op naar de bergen,
van waar komt mijn hulp?
Mijn hulp komt van de HEER
die hemel en aarde gemaakt heeft.

Hij zal je voet niet laten wankelen,
hij zal niet sluimeren, je wachter.
Nee, hij sluimert niet,
hij slaapt niet,
de wachter van Israël.

De HEER is je wachter,
de HEER is de schaduw
aan je rechterhand:
overdag kan de zon je niet steken,
bij nacht de maan je niet schaden.

De HEER behoedt je voor alle kwaad,
hij waakt over je leven,
de HEER houdt de wacht
over je gaan en je komen
van nu tot in eeuwigheid.

Even voorstellen

2009-06-03T10:20:00.005+02:00

Lieve allemaal,

Na bijna 2 jaar stilte op deze site weer een berichtje van mij… Ik hoop namelijk aankomende zomer van 8 juli tot 25 augustus in Nepal ‘stage’ te lopen onder de vlag van de LEPRAzending :) Voor mensen die mij nog niet kennen is hier nog een inleiding:

Ik ben Karin, bijna 21 jaar oud en woon in Amstelveen.

Ik ben opgegroeid in D.R. Congo (voormalig Zaïre) waar mijn ouders tot mijn achtste als zendelingen hebben gewerkt. Ik weet nog heel goed dat op een dag een buurmeisje haar arm brak en zij als ‘behandeling’ een spalk kreeg met wat ijsklontjes tegen de pijn. En zij had nog geluk dat ze in ieder geval iets van een behandeling kreeg… Ik was als zes jarige erg onder de indruk en vroeg: ‘Mama, als zij in Nederland had gewoond, dan had ze nu gewoon gips om haar arm gehad hè? Waarom dan niet hier in Afrika?’ En die middag heb ik besloten dat ik later, als ik groot was, terug naar Afrika zou komen als arts.

Sinds die dag is er veel veranderd, maar de droom om later als arts in een ontwikkelingsland te werken is altijd gebleven. Toen ik in 2003 Jezus zelf leerde kennen en ben gedoopt is die droom alleen maar sterker geworden.

Toch was de gok om geneeskunde te gaan studeren erg groot voor mij. Omdat ik zeker wilde weten dat mijn kinderdroom niet ingebeeld was en omdat ik God zelf nog dieper wilde leren kennen heb ik na mijn eindexamen in 2007 voor zes maanden het South Africa missions exposure programme van Operatie Mobilisatie gevolgd. Mijn belevenissen heb ik bijgehouden op deze website. Ik heb een geweldige tijd gehad in Zuid Afrika en wat mijn droom betreft: die is alleen maar bevestigd.

Op dit moment ben ik een Geneeskunde student aan de Vrije Universiteit van Amsterdam, ik ben bezig met de afronding van het tweede jaar. Tot nu toe gaat het goed, en ondanks dat het hard werken is voel ik me erg op mijn plek :)

Toch vind ik het moeilijk om nog iets van 6 jaar te wachten voordat ik eindelijk aan de slag mag. Ook vind ik het jammer dat ik van alles leer over hart en vaatziekten, COPD en diabetes, maar nog nooit les heb gehad over malaria, lepra of andere ziekten die veel voorkomen in ontwikkelingslanden. Maar nog het meest wil ik graag ‘proeven’ aan het werk als zendingarts, leren van mensen die dat al zijn, leren om geloof en geneeskunde praktisch te combineren en alvast een beetje leren om contact te leggen met patiënten. Daarom ben ik ontzettend dankbaar dat ik van de LEPRAzending gedurende 7 weken in het Anandaban ziekenhuis in Nepal mag meelopen. Via deze site hoop ik jullie op de hoogte te houden.

LEPRAzending

2009-06-03T09:28:00.016+02:00

Ik ben vorig jaar via een stand in de zendingstent op Opwekking in contact gekomen met de LEPRAzending. De LEPRAzending is een internationale christelijke organisatie die sinds 1874 een professionele aanpak van leprabestrijding combineert met aandacht en liefde voor de individuele patiënt. Het doel van LEPRAzending is leprapatiënten medisch, sociaal en geestelijk bij te staan.

LEPRAzending Nederland is onderdeel van het Internationale netwerk van The Leprosy Mission International (TLMI), dat 244 projecten ondersteunt in 30 landen in Azië en Afrika.

LEPRAzending streeft ernaar Gods liefde tastbaar te maken voor mensen die zich door God en mens verstoten voelen. Daarom doet LEPRAzending meer dan alleen het opsporen, behandelen en revalideren van leprapatiënten.

LEPRAzending streeft naar heelheid voor mensen en leefgemeenschappen wereldwijd die de gevolgen van lepra ondervinden.

Een van de landen waar de LEPRAzending werkt is Nepal.
Het aantal nieuwe leprapatiënten per jaar in Nepal behoort tot de hoogste van de wereld. De armoede in het land is één van de belangrijkse oorzaken: 42% van de beroepsbevolking is werkeloos en 31% van de bevolking leeft onder de armoedegrens.

Ten zuiden van Kathmandu ligt het Anandaban Hospital, waar LEPRAzending specialistische hulp kan aanbieden voor gecompliceerde lepra-gevallen.

Anandaban Hospital

2009-06-03T09:27:00.006+02:00

Deze zomer mag ik dus een aantal weken meelopen met de staff van het Anandaban ziekenhuis in Nepal. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet zoveel van het ziekenhuis af weet. Anandaban is het grootste Lepra ziekenhuis van Nepal, met 100 bedden voor lepra patienten en 25 extra bedden voor algemene ziektegevallen. Er werken 115 Nepalezen and 4 buitenlanders in het ziekenhuis, en het bevindt zich 16km ten zuiden van de hoofdstad Kathmandu.

Hieronder nog een paar foto's die ik heb gekregen van Kyle Widbin. Hij zat in mijn OM zuid afrika training team, en heeft daarna 1,5 jaar met OM Nepal gewerkt.

Eerst zie je de ingang van het ziekenhuis, daaronder een groot bord wat bij de ingang hangt, de laatste foto is van een vrouw die in het ziekehuis woont en daar de hele dag in haar Bijbel leest en bidt. Wat een bijzonder idee dat ik haar straks in het echt mag ontmoeten!

extra foto's

2007-07-22T20:28:00.000+02:00

2007-07-22T20:15:00.000+02:00

Hi lieve allemaal!

Dit is waarschijnlijk het laatste berichtje van mij vanuit Zuid-Afrika :-( Heb weer drie hele drukke weken achter de rug. Eerst hadden we twee weken lang de Outaniqua Challenge.

Na een busreis van 19 uur kwamen we in George, in het westen van het land, aan. We begonnen de volgende dag met de orientatie, die in totaal drie dagen duurde. We begonnen al samen te werken met ons team. Sterling en ik waren leding van 5 andere mensen, uit Canada, Amerika, Zuid-Afrika (2X) en Tanzania. Ons team was heel divers, maar het samenwerken ging echt fantastisch. We werkten in een prachtig stadje, Mosselbaai, aan de kust. We werkten samen met de zogenaamde 'coloured community' met de El Shaddai church. Elke dag hadden we twee of drie 'diensten'; we hebben heel veel kinderwerk gedaan, in een bejaardentehuis, een gevangenis bezocht, een huis voor misbruikte vrouwen, zijn langs de deur gegaan, een bidstond, twee jeugddiensten en twee zondagdiensten. Pffff was wel druk, maar het was zo gezegend en ons team werkte heel geod samen. Ik hoop later veel meer te vertellen!

Afgelopen zondag kwamen we 's ochtends vroeg weer terug. Het was heel raar, want nu was het afscheid nemen begonnen... We hadden en re-entry sesion en een afscheidsdiner. En daarna een dag om alles in te pakken. Gisteravond was onze diploma-uitreiking (zie foto's) en vadaag is iedereen een voor een weggegaan. Ik voel
me nu heel raar. Blij om naar huis te gaan, maar vooral erg verdrietig om iedereen die ik misschien (en voorloping iig niet) nooit meer zal zien.... Ben ook erg moe van het huilen... Maar ook ontzettend baie baie baie dankbaar naar God (en jullie ;) toe voor wat ik deze zes maanden heb mogen meemaken en heb mogen leren van God en van de mensen om mij heen!

Nu ga ik naar bed... Morgenochtend gaat mijn vliegtuig naar Capetown, waar ik 5 dagen blijf, met een paar andere van het trainingteam. en dan kom ik de 29e op Schiphol aan :-)

Liefs,

Ktje

Verjaardag in Zuid-Afrika

2007-06-23T18:23:00.000+02:00

Hi lieve allemaal,

Nogmaals baie baie baie dankie voor alle kaarten en emails voor mijn verjaardag! Het was heel speciaal. Het was heel raar om mijn verjaardag niet thuis te vieren, maar hier was het ook heel speciaal. Ik werd wakker en toen ging ik alle kaarten lezen. Wilde net gaan tanden peotsen, toen ik hoorde dat het water op was en we niet konden tandenpoetsen of naar de wc of douchen of wat dan ook... Terwijl ik dat deed, kwam iemand binnen rennen om te zeggen dat er telefoon voor mij was. Ik hobbelde in mijn pyjama en vergezeld door een deken de kamer uit, helemaal naar het andere eind van de basis. Toen ik een hele tijd later ;-) ('t was gezellig bij kletsen, he? :-P) de woonkamer binnenkwam, zaten er opens allemaal mensen, en er kwamen steeds meer binnen. Ze zongen voor me, hadden zelfs taart en kadootjes gekocht! Voelde me toen wel heel jarig, het was heel gezellig. en later die dag zong en de hele basis, 120 mensen, voor me, dat voelt ook wel heel speciaal.

Ik bleef thuis, omdat ik naar de oogarts ging. Er was miscomunicatie, want ik ging naar een opticien. Het was een hele aardige man, maar hij kon alleen mijn ogen opmeten en mij vertellen dat ik een lui oog heb, wat ik allemaal al wist. Naja, daarna bleef ik op de basis, want ik heb een rare hoest, toen heb ik lekker een boek gelezen in bed.

De volgende ochtend vertelde Roy dat gisteren George naar het koffiehuis was gekomen om met mij te praten! Ik was zo teleurgesteld, elke dag wacht ik op hem, en dan komt hij net de dag dat ik er niet ben. Hij zou gister (woensdag)avond weer komen, ik heb de hele avond op hem gewacht en voor hem gebden, maar hij is niet meer gekomen... Willen julle voor hem bidden, dat hij weer zal komen, en dan op een dag dat ik er wel ben? Ik ben zo bang dat hij alweer terug is in Congo, of dat hij nu niet meer wil komen.

Verder had ik veel gesprekken, ik vind het nog steeds moeilijk. bijvoorbeeld met een dronken man, Once, die graag op straat leeft. Hij heeft wel alcohol nodig om te overleven. En een andere man, Pieter, zijn vrouw was vreemd gegaan, en daarna ging alles bergafwaarts. Weer iemand anders, Christof, die een vrouw en een dochterje van 6 maanden had in Lesotho, en hierheen was gekomen voor een baan, maar nu werkeloos en dakloos is.

Nou, vandaag heb ik weer straatevangelisatie en nog iets. Dankie voor het meelezen en bidden!

Liefs,
Ktje

p.s. sinds een paar uur hebben we weer water, kon vandaag eindelijk weer een
lekker warme douche nemen ;-)

Innercity outreach 4 + Durban outreach deel 1

2007-06-17T18:26:00.000+02:00

Hi lieve mensen in Nederland :-)

Sjonge, wat is het lekker warm in de computerkamer ;-) Gisteren (vrijdag) had ik straatkinderen en de Shelter. Ik was erg moe, dus ben ik 's avonds niet meegegaan naar de Shelter (de anderen hebben samen met de jongens een film gekeken). Maar er is weer erg veel gebeurd. Twee jongens, J.P. en P.J., zijn allebei verslaafd aan heroine, maar willen echt voor Jezus kiezen en gaan. Ze hebben sinds eergisteren geen drugs ingenomen, wat heel moelijk voor ze is. Maar wel heel bijzonder hoe veranderd ze zijn. Nu, nog veel meer bijzondere verhalen. De meisjes zijn allebei helaas niet gekomen, maar ik heb goede hoop ze nog een keertje tegen te komen. Willen jullie voor Asley en Charlena en George blijven bidden?

Nou, dit is verreweg de meest bijzondere outreach die ik heb meegemaakt hier. Elke dag staan we weer versteld van wat er gebeurt en hoe God werkt :-) Wat ik alleen moelijk vind is dat ik heel moe ben. En ik mis thuis, maar ben ook al langzamerhand bezig met afscheid nemen van de training. En dan zijn er elke dag zoveel verschillende emoties die door je heen gaan elke keer dat er iets ijzonders gaat gebeuren (enthousiasme, stress, spanning, zenuwen, happiness, etc) dat alles na een poosje wordt afgevlakt... Soms moet ik bijna tegen God zeggen, alsjeblieft, dit is teveel voor mij.. Soms denk ik dat God ons niet altijd grote wonderen laat zien (of mij iig niet) omdat ik dat met mijn geloof en brein nog niet aan kan. Het word me nu al bijna teveel soms ;-)

Naja, vannacht hebben we dus op straat geslapen. Eerst moesten we zelf naar kartonnen dozen op zoek om op te liggen zoeken. Dat was heel grappig, want als je aan winkelpersoneel vraagt 'mag ik kartonnen dozen om in op straat te slapen vannacht' kijken ze je heel raar aan. Vooral omdat wij natuurlijk een multiculturele groep zijn en de wijk Sunnyside een 'zwarte wijk' is. Nou, uiteindelijk bracht de beveiliging ons naar een kartonnendozen-vernietigingsplaats. Toen we binnenliepen zeiden we 'wow, dit is de katonnendozen hemel!' We (met z'n 5en) waren zo blij dat we gillend rondsprongen. Ik ben nog nooit zo blij geweest over iets als een kartonnen doos :-) Toen we naar buiten liepen met onze enorme stapels keken mensen ons nog vreemder aan. Vooral toen andere trainingteam members ze probeerden af te pakken en we een kleine opschudding op straat hadden ;-)

Nou, we hadden dus heel veel lol :-) 's Avonds liepen we in een optocht, met z'n 60en, met onze kartonnen dozen naar onze slaapplaats, dwars door een hele drukke uitgaansstraat. De balkonnen stroomden vol met mensne die naar ons joelden!

De rest van de nacht was ook gezellig. Ik probeerde te slapen, maar het was zo koud... Wat in Prediker staat is echt waar, met z'n tweeen onder 1 deken blijf je veel warmer, met z'n 3en onder een cardboard box ook! De hele nacht door hoorde je politiesirenes door de straat rijden. En auto's echt voorbij scheuren en remmen. Ik praatte nog met een dakloze. Hij zei dat hij het heel goed vond wat wij deden, maar dat we nog veel te warm gekleed waren om echt een dakloze te zijn. Maar dat was goed zei hij, want met minder kan je alleen slapen als je drugs inneemt..

Durban
Nou, hieronder is de eerste helft uit mijn dagboek van de Durban outreach, die een week geleden is afgelopen. Ik was leiding, samen met Darren, van een groep van 9. We werkten samen met een lokale kerk. Ons doel was om deze kerk te mobiliseren en om te evangeliseren onder de moslims en hindu's

Vrijdag 18 mei
Vandaag was onze laatste trainingsdag. Heel raar, want we hebben nog twee maanden van training over. Over Durban hebben we nog steeds niks gehoord. Dit maakt mij enigszins zenuwachtig, want we komen er over twee dagen al aan… volgens onze informatie zijn de mensen in Durban heel gestructureerd en verwachten ze ontzettend goed voorbereide dingen van ons. Van de 7 groepen bereidt ook elk leidingkoppel de trip anders voor, niemand weet wat de beste manier is.

Tijdens de lessen leerden we over Spiritual Warfare en het koningskrijk van God. ’s Middags oefende ik alvast een drama met een deel van mijn groep. Tijdens het oefenen zagen we een kleine rookpluim. Wij dachten dat het een zogenaamde ‘controlled fire’ was, (wat mensen expres aansteken in plaats van te grasmaaien) maar een uur later was het vuur door de wind aangewakkerd tot een gigantisch vuur. Alle mannen waren bezig het vuur te bestrijden, terwijl de meiden in een lange rij emmers met water uit het zwembad aan elkaar naar voren doorgaven. Met behulp van de brandweer en omwonenden was het denk ik zo’n 1,5 uur later helemaal uit. Hierna ging ik verder met verhuizen (er komen 32 nieuwe mensen wonen op de basis, van het nieuwe trainingsteam). ’s Avond keken we nog naar een film over een moslim.

Zaterdag 19 mei
Vandaag een beetje uitgeslapen en daarna ingepakt voor Durban. De hele basis stinkt ontzettend naar rook. Ik mocht gelukkig de wasmachine van de leding gebruiken, zodat ik niet alles met de hand hoefde te wassen. Was nog tot laat in avond bezig met het regelen van allerlei dingen. M’n hoofd zit propvol verantwoordelijkheid ;-) Maar ben erg benieuwd hoe het zal zijn in Durban… Kreeg vandaag een kaart waar op stond: ‘Wie zich herinnert dat zijn Helper Almachtig is, hoeft nooit meer te wanhopen’. Bedacht me dat dat echt waar is. Ik voel me net een stresskip en ben bang om leiding te geven, maar God weet al precies wat er gaat gebeuren en ik mag Hem overal bij betrekken en om hulp vragen.

Zondag 20 mei
Vanochtend heeeel vroeg vertokken in de OM bussen. Kon gezellig met de driver van mozambique praten, want ik zat achter hem. Hij vertelde veel over de geschiedenis van Zuid-Afrika en van de bergen die we zagen, net tafels, helemaal plat op de top. We kwamen rond 14:00 uur aan. Durban is ontzettend mooi. Heel erg heuvelachtig (een van onze bussen zorgde voor een kleine file toen ie een heuvel niet opkwam en iedereen moest uitstappen;-) en heel veel groen en aapjes die los rondlopen. Toen we aankwamen bij de kerk was er een heel welkomstcomité. Allemaal Indisch uitziende mensen die ons een knuffel gaven. Om de een of andere reden moesten we allemaal apart op de foto van een mobieltje??? Naja, heb geleerd dat het soms beter is om geen vragen te stellen, maar dingen gewoon te ondergaan. Na een fijne lunch en introductie gingen we met onze pastor mee naar huis. Oh... om in de voortuin te komen moesten we eerst een heuvel van zo’n 70 graden (!!!) oprijden. Niet te vergelijken met welke dan ook… We slapen met alle 5 de meiden bij de pastor thuis. Wilde met hem over het programma van komende wek praten, maar hij zei steeds ‘relax, relax, we’ll do it tomorrow!’ Kon desondanks toch lekker slapen die nacht.

Maandag 21 mei
Werd rond 6 uur wakker van de televisie die loeihard aanstond. Kregen een heerlijk Engels ontbijt. Daarna gingen we naar de kerk waar we de jongens ontmoetten. We baden samen en daarna planden Darren, ik, en Mary, de vrouw van de pastor, het programma van de komende week. Wij nemen de komende 2,5 week alle samenkomsten over! Morgen is er een ladiesmeeting en prayermeeting, dus daarna zijn we die gaan voorbereiden. ’S Avonds lieten ze ons het strand van Durban zien. Het is zo ontzettend prachtig!!! Net een plaatje uit een reisgids; palmbomen, geel zand, een zachte wind en een blauwe zee met golven. In het daglicht zal het er nog wel mooier
uitzien… Er liep een pier zo’n 50 meter de zee in. Werd er helemaal stil van om te zien hoe het donkerblauwe water omhoog komt om dan in een golf met een mooie witte
schuimkop te veranderen. Bij momenten als dit moet ik altijd denken aan de mensen die mij vertelden dat ik een jaar van mijn leven aan het verspillen ben en dat ik beter in Nederland had kunnen blijven... Werd er ook stil van toen ik daarna naast mij twee mannen naast een bank zag liggen. Kan het niet zo goed uitleggen, maar het raakte me om aan twee kanten van mijzelf God’s creatie te zien; aan de ene kant de prachtige golven, en aan de andere kant de kroon van Zijn schepping, slapend in plastic zakken tegen de kou… Wat ik meest vervelend vind hier in Zuid-Afrika is het gevoel van machteloosheid en de onmogelijkheid om iedereen te helpen.

Dinsdag 22 mei
Bonnie, een van mijn teammembers, heeft de hele nacht overgegeven. We hebben allemaal niet zo goed geslapen. Zij blijft thuis, ik , als leiding, moet haar deel van de ladiesmeeting overnemen. Sjonge, dat gevoel van verantwoordelijkheid voor je team voelt echt als een rugzak die je steeds meezeult. Om 8:00 uur in de kerk. Eerst deden we samen devotions, daarna had iedereen een uur persoonlijke stille tijd. De jongens gingen daarna van deur tot deur, terwijl wij de ladiesmeeting verder voorbereidden. Kwam erachter dat ik Bonnie’s papieren over wat ik moet zeggen thuis heb laten liggen. Naja…

Toen ik over Mozambique begon te vertellen, nadat we waren geïntroduceerd, moest ik wel even wennen. Na de eerste zin die ik zei schreeuwde een vrouw van achterin de kerk heel hard ‘True!!! So true!!!’ Na mijn daaropvolgende zin schreeuwde iemand ‘That’s right!!!!’. Haha, maar na een paar zinnen vond ik het wel grappig en het werkt erg motiverend als je publiek zo enthousiast is;-) Megan vertelde daarna over Jesaja 58, wat heel bijzonder was en waar.

's Avonds was de prayermeeting. We moesten weer erg wennen. De kerk waar we bij zitten heet Ebenezer Full Gospel Church, wat het een en ander verklaart. De mensen in de gemeente bidden keihardop en allemaal door elkaar. Ik vind het heel moeilijk om me dan goed te concentreren. Maar Joel, die het leidt, gaat er heel goed mee om. En het is bemoedigend dat er zoveel mensen, zo’n 40, aanwezig zijn. Kwam heel erg moe thuis, om iets van 21:30 uur. Daarna werd het eten klaar gemaakt en mochten we het ook nog opeten…

Woensdag 23 mei
Anli had afgelopen nacht ook heel erge buikpijn. Pastor besluit dat wij thuisblijven om uit te rusten. Later die dag vertellen de jongens over hun door to door ervaringen. Mensen zijn hier in Durban heel erg open voor een praatje. Het vreemde is dat religie hier net zoiets is als een navel, iedereen heeft er een. Maar echt veel doet het ze meestal niet. Als je een hindu vraagt ‘weet je waar je heen gaat na de dood?’ zeggen ze ‘ik weet het niet…’ Als je een moslim hetzelfde vraagt is het antwoord ‘ik weet het niet…’ Als je een christen deze vraag stelt is het antwoord ook hetzelfde! En als je dan vraagt ‘waarom ben je hindu/moslim/christen?’, is het antwoord ‘omdat mijn ouders het zijn…’. We werden uitgenodigd voor lunch bij een van de kerkleden. Was een hele mooie gedekte tafel, vol met héérlijk eten. Vond het alleen heel erg jammer dat de hele familie in de keuken zat terwijl wij aan het eten waren...

Donderdag 24 mei
Vandaag was de durbantour die alle kerken samen voor ons hadden georganiseerd. Ow, het is altijd zo fijn om iedereen van het trainingsteam weer te zien en ervaringen uit te wisselen! Gingen naar een dolfijnen show, het strand(zooooooooooo mooi!) en een markt. Maar het fijnste vond ik om met iedereen te praten.

Vrijdag 25 mei
Vandaag zouden we naar een disabled house voor kinderen gaan, maar dat gaat om de een of andere reden niet door. Alle teammates zijn gefrustreerd, en wij als leiding moeten voor een alternatief zorgen. Naja, hebben nog veel voor te bereiden voor de intercession meeting, de jeugddienst, kinderdienst en zondagmorgen dienst. Vind het wel moeilijk om als leiding iedereen tevreden te houden, wat mij dan weer frustreert. ’s Avonds de intercession meeting. Mercy vertelt over 10 landen in de wereld waar geen enkele nationale kerk is. De mensen in de kerk zijn er erg van ‘onder de indruk’. Hoe zeg je dat? Moet er weer aan denken toen ik dat voor het eerst hoorde, en ben blij dat ze hierover gaan nadenken. Wat iemand ook zei, een van de grootste problemen van de kerk in het westen is hun onwetendheid over wat er aan de hand is in de rest van de wereld. Ben zo ontzettend blij dat ik al zoveel heb geleerd tijdens deze training en dat we dat nu al mogen doorgeven aan anderen!

Zaterdag 26 mei
Vanochtend zijn we vroeg vertrokken naar ‘the Bangladesh market’. Het lijkt totaal niet op een markt in Nederland! Overal zijn kippen en veren, specerijen en plaatjes van hindu goden. We hebben traktaten meegekregen om aan mensen te geven en met ze te praten. Ik voel me er nog steeds ongemakkelijk bij om zomaar mensen die bezig zijn aan te schieten op straat… Maar gelukkig ben ik samen met Darren en hij houdt hier juist heel erg van. We praten met verschillende mensen, vragen of ze Jezus kennen. Hier in Zuid-Afrika kent iedereen Jezus bijna heb ik gemerkt(omdat mensen zo beleefd zijn, zeggen ze altijd ‘ja’). Vind het zo jammer, want ze snappen helemaal niet hoe het is om echt een relatie met hem te hebben. Het was fijn dat we hun dat een beetje
konden uitleggen. Daarna praatten we heel lang met een moslimman, ik kon zijn naam niet zo goed verstaan. Maar hij vertelde dat hij het goed vond wat wij deden, omdat mensen zonder religie beesten zijn. Maar dat hij het niet met ons eens was dat wij zeiden dat Jezus de enige weg is, want, zei hij, er zijn vele verschillende wegen tot God. We hebben veel met hem gepraat over het verschil dat Jezus maakt en waarom Hij voor ons is gestorven. En hij vertelde ons weer dat Jezus een profeet was, en dat God geen kinderen kan hebben. We praatten nog met een andere moslim, hij zei weer andere dingen. Maar ik was heel verbaasd hoe open ze er voor waren om met ons te praten, en het was voor mij ook fijn om te leren hoe zij over dingen dachten.
’s Middags hadden we een jeugddienst. Omdat ik bij het kinderteam zat, hoefde ik niet zoveel voor te bereiden, alleen te zingen in het worshipteam. Er kamen zo’n 50 mensen, helaas heel veel van een andere kerk, maar we waren er heel blij mee. Het programma ging goed, met een drama en een mime en getuigenissen. Na afloop gingen we praten in groepjes van 10. Ze luisterden allemaal goed, waren heel verbaasd dat wij zo jong zijn en toch al met missions bezig zijn. Ik was zo enthousiast want ik zag mezelf in de meisjes van mijn groep, en ik probeerde hun te vertellen wat ik de afgelopen jaren heb geleerd.

Na afloop bleef er een meisje achter, van 23, en ze vertelde me dat ze vorig jaar het gevoel had dat God wilde dat ze de zending in ging. Maar toen wilde haar moeder het niet, en ze wist niet hoe te beginnen, en vriendinnen snapten het niet. En vanavond had ze het idee dat God het weer tegen haar zei, toen ze al onze verhalen hoorde. Heb toen hele lang met haar gepraat en gebeden. Heel dankbaar dat ik haar zo kon helpen…

Zondag 27
Vandaag weer vroeg op, want de kerk begint hier om 7:30 en wij moeten er nog eerder zijn. De helft van ons team is naar een andere, hele grote, kerk. Het is heel bijzonder dat ze uitgenodigd zijn, want het was een dochterkerk van die van ons, maar er was onenigheid en toen is onze pastor daar zo’n 15 jaar niet uitgenodigd. Vandaag kwam hij er weer voor het eerst! In de dienst hadden we weer twee getuigenissen en een drama en een mime. Ik merk dat het moeilijk is om de kerkmensen te bereiken soms, omdat het zo nieuw voor ze is en wij ook zoveel jonger zijn dan de meesten.

Van 2 tot 4 uur hebben we zondagschool. We hebben denk ik een heel leuk programma, met een handpop, spelletjes, een verhaal, liedjes en het aanleren van een bijbeltekst. Ik ben heel bij met mijn ervaring met zondagschool en kinderkerk, want we hebben heel veel ideeën daarvan gebruikt. Het gaat allemaal over zending en hoe de kinderen daarbij betrokken kunnen zijn. Er kwamen zo’n 25 kinderen, en het was heel erg leuk. De zondagschooljuf zei dat ons programma heel anders was dan ze gewend waren en dat zij ook wat had geleerd. Zijn alleen ontzettend moe nu, maar nadat ze ons elk 4 stukken taart hebben gegeven, worden we opgehaald en rijden we meteen door naar een huis waar we allemaal van alles te eten krijgen. Heel lekker, maar zo veel… En weer zit de hele familie in de keuken te eten…

Maandag 28 mei
Vanochtend hadden we debriefing over hoe het hele weekend ging. De mannen hadden die avond menmeeting, en we moesten ook de ladiesmeeting en prayermeeting weer voorbereiden. Verder hebben we niet zo heel veel gedaan, want we zaten vast in de kerk, er was geen vervoer om ergens anders heen te kunnen rijden.

Innercity outreach 15 juni

2007-06-17T18:19:00.002+02:00

Hi Hollanders,

Vandaag ff een korter berichtje, want ik ben moe en dus wat later opgestaan... Gisteren was weer een bijzondere dag. We gingen naar een park toe waar we mensen uitnodigden om naar drama's te kijken terwijl de rest zong. Uiteindelijk zijn er 7! mensen tot geloof gekomen. Het is denk nu ook echt de moeite waard om de webloggen van de andere OM-ers uit Nederland (sommigen heb ik gelinkt op mijn weblog) te bekijken, want er gebeurt zoveel... De jongen waar ik gisteren mee praatte en die daarna naar het koffiehuis ging is ook tot geloof gekomen. Er is daar heel lang met hem gepraat, vooral door Megan, want zij had ook veel problemen met alcolhol nadat haar broertje was overleden door een auto-ongeluk.

's Avonds gingen we weer naar de ladies of the night. We praatten onder andere met Charlena. Zij is twee maanden geleden verkracht en ze heeft heel veel problemen en stress. Ze heeft zoveel pijn, zegt ze, dat ze geen pijn meer voelt. Ze komt vandaag om 16:00 uur naar het koffiehuis. Daarna was een van de drie teams kwijt. Ze namen geen telefoon op, we konden ze nergens vinden. Dit is de een na gevaarlijkste wijk in Zuid-Afrika, dus we gingen meteen zoeken en bidden. Uiteindelijk vonden we ze na een uur.

Daarna praatten we met Asley. Dat was een heel droevig verhaal. Ze had al met een van onze groepen gepraat, ze wist al wat we wilden zeggen. Het gesprek liep een btje dood. Toen vroeg Nam opeens: 'heb je ook een droom?' 'Ja', zei ze, haar droom was om een toeristen business te beginnen, om dan een normale baan te hebben. Ze studeert nu, maar kan het schoolgeld en de huur niet betalen. Overdag werkt ze in een office, maar daar krijgt ze niet voor betaald (praktijklessen). Ze heeft geen pimp ofzo, en doet dit niet elke nacht. Ze hoeft nog maar een maand, dan is ze klaar. Nog 270 euro moet ze hebben (de meisjes verdienen hier zo'n 3 tot 15 euro per keer...)We hebben er bij haar heel erg op aangedrongen om naar het koffiehuis te komen, als het goed is komt ze vandaag om half 5.

Nou, willen jullie alsjebleift hiervoor bidden? ant ik heb echt geen idee wat ik tegen hen moet zeggen, hun pijn en problemen zijn veel te groot voor mij. Dat God ons de wijsheid zal geven wat te zeggen en hoe we hen kunnen helpen?

Vanavond slaap ik op straat, met de straatkinderen. Om te weten hoe het is.
Het gaat heel koud worden, want we slapen onder kranten, zonder slaapzak, en
ik zie hier in de morgen nachtvorst...

Liefs,

Ktje

Innercity outreach 2

2007-06-15T15:18:00.000+02:00

Hoi kaaskoppies! (zo noemen alle Afrikaanssprekende mensen ons)

Nou, ik denk dat ik nu elke keer een stukje kan schrijven over de afgelopen
dag :-) (sorry guys, dat betekent dat ik veel ga schijven...)

Gisteren hadden we straatevangelisatie en ladies of the night (Ik was vooraf verkeerd ingelicht). Ik zei geloof ik al dat ik nooit zo van straatevangelisatie 'hou'. We hadden een drama ingestudeerd (er zijn een aantal standaard 'OM' drama's, die we allemaal erg goed kennen, eentje heet 'the sticky chair' (de plakkerige stoel)) en die wilden we vandaag doen. We stopten op een soort van pleintje voor de KFC (een MacDonaldsachtige zaak voor kipliefhebbers). Eerst zongen we wat en nodigden we mensen uit om te komen kijken. Er bleven iets van 3 mensen staan. Ik voelde me een beetje belachelijk maar ook wel erg enthousiast. Toen we begonnen met het drama bleef ineens bijna iedereeen staan (misschien ook omdat we half op de stoep stonden ;-), dus hadden we een publiek van zo'n 20 mensen. Tijdens het drama kwam de beveiliging op onze teamleader af om te vertellen dat we moesten stoppen. Toen vertelde Nigel heel kort zijn getuigenis. Hij was een drugsdealer en een ganster in Cape Town en toen hij heel diep in de problemen zat, kwam hij tot
geloof en heeft Jezus hem daaruit gehaald. Daarna gingen we praten met de omstanders. Een jongeman, Thimbu, stapte op mij af, hij vertelde dat hij verslaafd was aan drank, maar dat het niet lukte om te stoppen. We hebben met hem gepraat en gebeden en hem naar het koffiehuis gebracht. Daar heeft een ander deel van het team heel lang met hem gepraat. Nigel praatte lang met een man, die ook in de drugs en alles zat en eruit wilde komen, hij maakte toen de beslissing voor Jezus!!!

Daarna gingen we naar de Union State building, een heel groot gebouw met een park ervoor. We deden het drama opnieuw, en daarna vertelde Nathan zijn getuigenis. Hoe hij ook in de drugs zat en uiteindelijk naar de gevangenis zou moeten. De nacht voor zijn vonnis probeerde hij zijn polsen door te snijden, maar dat lukte niet. Hij voelde zich de grooste mislukkeling ooit, hij kon niet eens zichzelf doden! Maar hij koos die nacht ook voor Jezus en God beloofde dat hij niet naar de gevangenis zou hoeven. De volgende dag werd de rechtzaak afgeblazen!

Ik liep daarna in m'n eentje door park, wist niet zo goed met wie ik moest praten. Ik zag een zwarte man, zijn naam is George, zitten aan een picknicktafeltje, en begon met hem te praten. Op een gegeven moment zei hij dat hij uit de DRC (Zaire, waar ik ben opgegroeid) komt, en op dat moment wist ik dat dit gesprek echt geen toeval was... Ik heb toen 45 minuten met hem gepraat. Hij vertelde dat hij dingen Zuid-Afrika insmokkelt (was eerst bang dat ik van de politie was). Dat zijn moeder vlak voor zijn ogen werd vermoord, en de rest van zijn familie ook. Dat hij zoveel pijn heeft dat hij alleen kan overleven door het 'naar zijn voeten te drukken'. En dat hij leeft voor een plan, om wraak te nemen op deze moordenaars, en daarna is zijn leven over.

Nou, ik vond dit zo bijzonder, want ik kon delen over mijn pijn, over het verliezen van alles in Zaire, en hoe uiteindelijk ik mijn pijn aan Jezus kon geven. Dat Hij alleen echte vrede geeft. Dat wraak nemen hem alleen een leeg gevoel zal geven, maar nooit de pijn zal wegnemen. Toen kwam Darren bij ons zitten en hij legde het Evangelie uit. En het was net alsof de man alles wat ik en Darren zeiden opdronk! Hij keek zo blij uit zijn ogen en zei dat hij over alles zou nadenken wat we hadden gezegd. Dat hij ons nog een keertje wil ontmoeten en probeert naar het koffiehuis te komen een dezer dagen. Willen jullie alsjeblieft voor hem bidden? (Later die dag hoorden we dat er serieuze rellen waren geweest in onze buurt en dat het prayerteam heel erg hard had gebeden voor onze veiligheid, wij hadden helemaal niks gemerkt, behalve een helikopter die naast ons landde)

Sjonge, sorry jongens, dr is zoveel gebeurd gisteren... 's avonds hadden we 'Ladies of the night', wat echt gevaarlijk kan zijn. We gaan in groepjes van 4, twee jongens en twee meiden. De meiden praten met de meisjes op straat en de jongens staan een paar meter achter hen om te bidden en voor de veiligheid. Het is zo raar... Hele jonge jongens stopten met hun auto, ook bij ons, om te vragen of wij 'business' deden. Nog jongere meisjes liepen rond te wachten tot een auto bij ze stopte. We praatten met verschillende meisjes. Sommige waren heel bang, omdat ze wisten dat hun pimp op hen aan het letten was. Aan het einde praatten we met twee verschillende meisjes, wat ik heel moeilijk vond. Ze waren feitelijk niet menselijk meer, onder de invloed van drugs of drank? Ze keken heel glazig uit hun ogen, zo gebroken.. De een had heel erg veel onderdrukte woede, de ander zong heel hard en stapte daarna een auto in. We hebben lang met ze geprobeerd te praten en voor hun gebeden. We vertelden dat als ze naar het koffiehuis komen we ze hieruit kunnen halen. Willen jullie ook voor hen bidden? Voor Lucia en Madgu. Dat we ze nog een keertje tegen zullen komen en dat ze ons zullen vertrouwen?

Nou, sorry voor het lange verhaal... Heb niet eens de helft verteld, en ik
ben maar een van de 77 ;-) Vandaag heb ik weer straatevangelisatie en ladies of the night.

Liefs,

Ktje

p.s. DANKIE DANKIE DANKIE voor alle verjaardagskaartjes!!!! Ze blijven maar
binnenkomen, volgens mij heb ik verreweg de meeste kaarten ontvagen van iedereen ;-)
Vind het echt heel erg leuk, en begin me al erg jarig te voelen!!

Innercity outreach

2007-06-15T00:11:00.000+02:00

Hoi allemaal!

Weer even een kort berichtje vanuit Pretoria... We zijn inmiddels weer terug uit Durban. Er is veel gebeurd, gelukkig mocht ik iemands laptop lenen, dus de informatie komt eraan. En tja, we zijn nu alweer begonnen aan onze volgende outreach, de innercity outreach.

Elke dag vertrekken we om 13:30 uur naar Pretoria en komen we rond 23:00 uur weer terug. We zijn onderverdeeld in zes verschillende teams. Ons programma is als volgt:

Elke dag is onderverdeeld in een middag- en een avondprogramma. Er zijn
verschillende dingen die we doen; shelter (een tehuis voor straatjongens); the
coffeehouse (een 'cafe' waar we daklozen eten en koffie geven en een praatje
maken); ladies of the night (met prostituees praten); streetkids(straatkinderen); prayer (bidden voor de anderen en voor mensen die we hebben ontmoet)en straatevangelisatie. We beginnen rond twee uur/half drie tot 5 uur; dan hebben we een uur pauze en daarna gaan we door tot half 10 en eindigen we met een evaluatie.

Maandag was de introductie. Alet, het hoofd van de organisatie legde ons uit hoe alles werkt. Ook liet ze ons een hele indrukwekkende documentaire zien over twee straatmeisjes, Jackie en Beertjie, van 14 en 16 jaar oud. Zij vertelden over hoe ze in de prostitutie waren gekomen en hoe het werk was. Deze aflevering was gefilmd in precies de wijk waar wij gaan werken... Na het avondeten gingen we in twee groepen een gebedswandeling doen door de stad. Ik zag enkele straatnaambordjes die we ook op de video hadden gezien. Heel raar, net alsof je opeens in een film loopt, het is gewoon te erg om te beseffen dat alles echt is. De wijk is erg gevaarlijk, overal staan hekken van 2 tot 4 meter hoog. Op een gegeven moment waren we aan het bidden en
kwamen er 5 politie-auto's met loeiende sirenes keihard door de straat rijden. We zagen twee meisjes die in een auto stapten en heel veel andere meisjes, heel jong (vanaf 9 jaar beginnen ze al!) in hele korte rokjes rondlopen, terwijl ik het koud had in mijn trui met winterjas...

Gisteren ging mijn team in de middag naar The Shelter. Ik voelde me eerst ongemakkelijk over wat ik moest zeggen tegen de jongens. Bovendien was ik nog erg moe van Durban en had ik er gewoon geen energie voor. Maar na een poosje hadden we heel veel lol en kon ik echt met hen praten. Lukas (16) vertelde bijvoorbeeld over hoe zijn vader was overleden en zijn moeder hem uit huis schopte. Dat hij op de sraat leefde totdat een pastor hem hierheen bracht. We deden spelletjes en daarna vertelde Nigel het verhaal van Jozef en vertelde hij de jongens dat leven moeilijk is, maar dat als we onze ogen op God gericht houden, Hij grote plannen voor ons heeft en we die ook zullen bereiken.

Na het avondeten hadden we het koffiehuis. Ik was waitress, dus moest eten naar de mensen aan tafels brengen. Maar er waren 3 vriendelijke mannen die zeiden 'kom hierbij zitten'. Dus toen deed ik dat. Ik was helemaal niet zenuwachtig ofzo, ik heb zoveel van deze mannen geleerd! Zij deelden over hun straatleven, we praatten over politieke kwesties in Zuid-Afrika en in Holland. Ik vertelde over mijn leven en hoe ik tot geloof ben gekomen. Het lastige vond ik dat zij erg passief zijn, ze zeggen, 'ja, God zal ons helpen, op Zijn tijd'. Dat klinkt allemaal heel mooi, zei ik, maar God kiest ervoor om dingen met ons samen te doen, stap voor stap, zodat we Hem beter leren kennen. Bovendien moeten wij ook leren om verantwoordelijkheid te nemen voor dingen en discipline te hebben. 'Ja, ja', zeiden ze, dat was ook wel waar. Oja, ze heetten Vuzimuzi (??? mocht hem ook Peter noemen), Mawa en Hans. Willen jullie voor hen bidden? Ik hoop ze zondag en donderdag weer te zien.

Willen jullie ook bidden voor openheid in gesprekken en onze veiligheid? Gisteren waren de teams met de ladies of the night een aantal keer bedreigd door de pimps met wapens die altijd in de buurt van hun meisjes rondlopen. Heel vaak zeggen de meisjes ook 'you better go now' en dan kan je ook echt beter gaan...

Oh, moet nu meeten met mijn team om drama's te oefenen. Vandaag ga ik eerst naar het park voor evangelisatie en 's avonds bidden we.

Liefs

Ktje

korte update vanuit Durban

2007-05-30T17:12:00.001+02:00

Hoi allemaal,

Ik ben nu in een mall in Durban in een internetcafe, heb vandaag ff een dagje vrij. Ik ben nu al een week in Durban en het gaat goed! Er is wel een heel druk programma, elke dag doen we wel twee diensten en 's avonds gaan we elke keer ergens bij kerkmensen uit eten. Als leider is het heel stressvol, want we horen steeds heel kort van te voren wat we moeten voorbereiden voor een of andere dienst. Bovendien zijn we met z'n elven afhankelijk van 1 auto voor het vervoer, wat alles nog ingewikkelder maakt.

Maar het gaat goed! De mensen zijn echt heel aardig en de diensten gaan goed. We hebben al heel vaak gehad dat iemand van ons sprak en dat wij achteraf zeiden 'dat was niet jij die daar sprak'. Gisteren hadden we huis-aan-huis-evangelisatie en dat was ook heel bijzonder. We hebben met verschillende Hindu-vrouwen gepraat die echt aangeraakt waren. Een vrouw wil zelfs dat we terug komen om meer te praten. Kunnen jullie daarvoor bidden?

Vrijdag gaan we huis-aan-huis-evangelisatie doen in een gevaarlijke drugswijk en zaterdag hebben we een openluchtdienst met straatevangelisatie. En zondag hebben we dan weer een kerkdienst.

Dankie voor alle gebeden! Hoewel het voor mij nu wat lastiger is omdat ik heel erg veel last heb van mijn ogen, gebeuren er heel veel bijzondere dingen!

Hoop jullie meer te vertellen over een week!

Liefs, Ktje

p.s. hieronder een foto van 'mijn' kerk en de drugswijk waar we door to door doen.

17 mei

2007-05-17T19:42:00.000+02:00

Hoi allemaal!

Eindelijk weer es een berichtje van mij... Sjonge, het is zo druk en er is zoveel gebeurd, dat ik alweer ontzettend achterloop. Ben nog steeds bezig aan een stuk over Mozambique :-S Maar ik dacht, laat ik even tussendoor vertellen wat er nog meer gebeurd is.

De maandag nadat we terug kwamen uit Mozambique was alweer helemaal volgepland met lessen. Een dag nadat we terugkwamen, op woensdag, hoorden we dat er drie zendelingen in Turkije waren vermoord. Ze hadden een Bijbelstudie en er waren een paar jongeren geinteresseerd. Het bleek uiteindelijk een val te zijn, want deze jongeren wilden eigenlijk wraak nemen op hen, omdat ze christenen waren. Ze sloten hen op in een kamer en daar werden ze drie uur lang afschuwelijk gemarteld en toen uiteindelijk de politie kwam kijken, sneden ze hun keel door. Nou is nieuws zoals dit voor mij meestal vrij abstract, maar deze drie mannen waren de beste vrienden van een van de mannen die ons les geeft. Hij had 14 jaar met hun samen gewerkt. Omdat hij niet werd toegelaten in Turkije hebben wij samen met hem zijn drie vrienden 'symbolisch' begraven, om zo afscheid te nemen. Het is moeilijk om hier zo op de weblog te schijven, hoeveel indruk dat heeft gemaakt. Om samen te huilen om mannen die je niet kent, maar het feit dat het toch je broers zijn. Om te weten dat ze zijn gestorven voor hun geloof. En ook om te weten dat het vrij zeker is dat er mensen van mijn trainingsteam op een dag ook zo aan hun einde zullen komen. Om te zien hoe mijn leraar, die zoveel van hen hield, toch niet boos is op deze jongeren, maar ze vergeeft. Nou, vertel ik dit waarschijnlijk vrij vaag, maar ik heb een hele email hierover, als je het wil lezen, kan ik het opsturen.

De lessen gingen naast allemaal korte onderwerpen vooral over leiding geven en over andere religies. Wat ik ook heel bijzonder en interessant vind, is dat erveel zendelingen op verlof komen om ons over hun werk te vertellen. Deze week bijvoorbeeld een echtpaar uit Irak en uit Afganistan. Dat maakt die landen en het werk daar zoveel echter! De dag dat het koninginnedag was in Nederland waren alle Dutchies zo oranje mogelijk gekleed. De rest dacht dat we gek waren, maar wij vertelden hoe trots wij waren op onze koningin en toen mochten we uiteindelijk zelfs staande het volkslied zingen aan het begin van de les. Wij staan trouwens al vanaf de eerste maand bekend als 'the crazy dutchies' dus meestal gedragen wij ons daarook naar :-) Maar het is wel raar, ik mis echt alle feestdagen hier. Omdat alles voor ons wordt gepland en het ook nog eens winter begint te worden, is mijn hele gevoel van tijd verdwenen.

Oja, laat ik Nederlandsgetrouw iets over het weer zeggen. Het was een hele shock om terug te komen. In Mozambique was het super vochtig en 40 graden. Toen we terug kwamen in Zuid-Afrika was het 's ochtends donker en ijskoud! We eten ons ontbijt en ons avondeten in onze lange broeken met een trui en dikke winterjas aan en de gelukkigen onder ons hebben ook nog handschoenen en een muts. Ik had nooit gedacht dat Afrika zo koud zou zijn!!! Verder is het hier heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel droog. Het gras is geel, de blaadjes worden mooi geel en bruin. Dat is verder niet zo erg. Wat vervelender is, is dat ik heel erg veel last van mijn ogen heb. Ik ben erg moe steeds, en daardoor heb ik al een aantal lessen enzo moeten skippen. Ik zou het fijn vinden als jullie daarvoor willen bidden! We hadden twee vrijdagavonden wat 'anders' dan normaal. Een vrijdag was een funnight, oftewel bonte avond. Het meeste was erg leuk, er was bijvoorbeeld een grappig journaal gemaakt over het leven op de basis en er waren leuke sketches. Ik moest af en toe echt bijna in mijn broek plassen :-S Vorige week vrijdag werden we allemaal ingedeeld in groepen van twee. Eentje was de leader en eentje was the follower. De follower mocht niet praten en moest alles doen wat de leader deed. Ik was een follower, en het was best grappig om te zien hoe de mensen in de winkels naar ons keken. De avond was bedoeld om ons wat meer inzicht te geven in leiderschap.

Nou, ik denk dat dat ook een beetje uitlegt hoe het hier is voor mij :-) Ik geniet nog steeds elke dag dat ik hier ben. Ik moet nog steeds elke dag tegen mijzelf zeggen: 'ik ben echt echt echt echt echt in Zuid-Afrika!'. Het is ook erg moelijk. Er zijn veel dingen die ik moet doen, die ik nog nooit gedaan heb, en waar ik ook niet veel voorbereiding voor krijg. Dan is het ook raar om met zoveel mensen samen te werken die helemaal niks weten van mijn leven inNederland. En soms maakt dat dat ik me alleen of ongebegrepen voel. Soms smacht ik gewoon naar nieuws van thuis of iets hollands:-) (gisteren in de mall heb ik bijvoorbeeld een glas gewone melk besteld. Sjonge jonge, wat smaakte dat heerlijk! Hier drinken ze alleen maar melk die gemaakt wordt van poeder, en dat is zoveel minder lekker...) Maar meestal is het zo bijzonder dat je al deze dingen mee mag maken met mensen van over de hele wereld, die je nu na 3,5 maanden alzo goed hebt leren kennen. Om samen met hen te bidden en te leren en te praten. En we hebben hier zo ontzettend veel lol!

Nou, heb een heel verhaal geschreven, zie ik:-S Zal zo maar es stoppen ;-) Wilde alleen nog even vertellen over onze volgende outreach. Mijn training is bijna over. Ik heb nog maar twee dagen les... En dan beginnen alle outreaches. Vanaf zondag is er 2,5 week de zogenaamde 'muslim and hindu outreach' in Durban, daarna hebben we 2,3 week de innercity outreach in Johannesburg en dan is alweer onze laatste outreach, met zo'n 300 - 400 mensen van over de hele wereld. Wij zijn dan allemaal leiding van een groep van 10 mensen...

Nou, en ik mag alvast oefenen... Samen met een Zuid-Afrikaanse jongen, Darren, ben ik leiding van 9 andere mensen tijdens de Durban outreach. Het is een hele uitdaging, vooral omdat ik helemaal geen ervaring heb en omdat ik leiding ben over mensen die ouder zijn dan ik. Als ik niet wist dat God alles in de hand heeft en Hij mij gaat helpen, was ik al lang gillend weggerend!!! Maar vond het ook mooi wat iemand anders zei "God uses ordinary people, to do extra ordinary things, so that other people will look and say 'wow, you must have a Friend upthere, because it is very clear you could never have done that on your own!'". Ik heb er veel zin in, maar als ik naar mezelf kijk ben ik een klein meisje dat haar Vaders hand stevig vasthoudt... Maar die Vader is wel 'the God of wonders beyond our galaxy' :-)

Nou, moet nu stoppen, zal proberen morgen wat meer over Durban te vertellen (haha, maar ik beloof niks meer wat betreft het schrijven achter de computer, want er is altijd wel wat stuk of wat anders wat gedaan moet worden...)

Maar willen jullie bidden voor de families van de mannen die vermoord zijn?

Liefs,
ktje

Foto's Mozambique

2007-04-23T17:37:00.000+02:00

Lieve allemaal,

Hier de foto's van de outreach naar Mozambique! Om de foto's op chronologische volgorde te bekijken, moet je eigenlijk bij de onderste foto beginnen en dan van benenden naar boven. Als je op de foto's klikt, worden ze groter en kan je ook alle bijschriften goed lezen:

Kinder- en jeugddienst

2007-04-02T19:21:00.000+02:00

Hoi lieve lezers in Holland!

Ik probeer weer een stukje voor de weblog te schrijven :-) Ohohohohohoh er gebeurt hier zoveel dat ik het allemaal niet bij kan houden. Maar ik doe mijn best!

Laat ik maar beginnen met gisteravond. Ik had jullie verteld van de kinder- en jeugddienst die wij moesten voorbereiden? Gelukkig kregen we vrijdagmiddag wat meer tijd om voor te bereiden. Beide diensten zouden dus drie uur duren. En ze werden gehouden in een soort township. Het kinderprogramma ging heel goed. Er waren iets van 280 kinderen en ze waren laaiend enthousiast :-) Ik was er niet bij, maar toen ik later die avond wat kinderen vroeg wat ze hadden geleerd, konden ze exact het verhaal van de goede herder en het weggelopen schaapje navertellen en ze wisten ook nog precies dat Jezus de Herder is en dat Hij naar ons zoekt, net zoals naar dat schaapje. Het was heel leuk om zo te horen dat die drie meisjes het allemaal goed hadden begrepen!

De jeugddienst was wat stressvoller, want de bus die ons naar de kerk ging brengen zat vast in het verkeer. Toen zijn wij in groepjes voor de hele avond gaan bidden, en eigenlijk was dat heel bijzonder. Dat we zo eigenlijk noodgedwongen tijd kregen om nog een keer samen te bidden :-) Uiteindelijk kwamen we een half uur van te voren aan. Het is helemaal geen prettige buurt. Overal jongelui met drank en drugs. En het zag er zo armoedig en donker uit.

Het was heel lastig om mensen naar binnen te krijgen. De kinderen waren heel enthousiast, maar de tieners niet echt. Toen de dienst zou moeten beginnen, waren er drie in de zaal, die op het punt stonden om te vertekken. Wij zijn er toen op uitgegaan om meer mensen naar binnen te vragen. Ik denk dat er uiteindelijk zo'n 50 binnen waren toen de dienst begon. Ik vond het heel jammer dat door de opbouw van de zaal alle muziek en de sprekers heel erg hol en krakerig klonken. Het hele programma door was iedereen van de 35 van ons hard aan het bidden... Maar het drama was geweldig en toen gaf Nigel zijn getuigenis. Over hoe hij drugsdealer was en alle mooie meisjes had en veel geld. Dat toen in een paar weken heel veel van zijn vrienden werden vermoord en hoe hij uiteindelijk voor Jezus heeft gekozen, nu 4 jaar geleden. Toen hij praatte was het stil in de zaal, en ik zag echt mensen luisteren. Daarna ben ik samen met Willemien naar boven gegaan om te bidden, dus de rest heb ik gemist. Maar een meisje (Sus'n) heeft haar verhaal verteld, en daarna legde Zack het evangelie uit.

De bedoeling was dat ze nu naar boven zouden gaan waar we een heel programma hadden voorbereid om samen met hen over dingen te praten. Maar na Zack's praatje begon de muziek even te spelen, en toen dacht iedereen dat de dienst was afgelopen en begonnen ze naar buiten te lopen! Een paar gingen wel naar boven om te drinken en te eten. En daar hebben we nog een paar goede gesprekken gehad. Kyle was met een vrouw aan het praten en hij bracht haar naar mij, omdat hij niet precies wist hoe hij alleen met een vrouw zou kunnen praten. Haar naam is Laura en ze was samen met haar man, Willem, en haar dochtertje. Ze vertelde mij dat ze vroeger haar hart aan Jezus had gegeven. En dat het leven nu zo moeiljk was voor haar. Dat ze daar spijt van had en haar leven weer aan Jezus wilde geven. Dat haar man dronken was soms en dat ze beiden erg ziek waren. Ik vond het erg lastig, want Willem reageerde totaal niet. Hij zei niks, keek heel hol. Ik denk dat hij net drugs had gebruikt.

Ik vond het ook moeilijk omdat ik steeds het idee kreeg dat zij dacht dat ze nu in de problemen zat, omdat God boos op haar was. Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar het leek alsof ze dacht dat wij de liefde van God en Zijn zegen verdienen door goede dingen te doen.

Wij hebben geleerd om mensen te laten praten, vooral naar ze te luisteren. En dat heb ik gedaan. Terwijl ze aan het praten was, heb ik voor haar gebeden. En het was best wel bijzonder dat ze allemaal dingen uit zichzelf zei, dat ik dat niet aan haar hoefde duidelijk te maken.

Daarna vroeg ik of ze met mij en Willem wilde bidden. Dus wij zaten met z'n drieen hand in hand op de grond. Laura bad eerst heel lang, over dat ze spijt had dat ze weg was gelopen van Jezus en dat ze zo graag terug wilde komen. En ook voor haar man en kinderen. Daarna mocht ik voor hun bidden. Het was zo speciaal, omdat ik wist dat Jezus de hele tijd bij ons was.

Naast mij waren drie van 'onze jongens' aan het praten met 5 andere jongens. Later hoorde ik hoe bijzonder het was geweest. Ze hadden gepraat over sex en drugs. Dat het voor hen erom ging om met zoveel mogelijk verschillende meisjes naar bed te gaan. En toen hebben ze heel lang gepraat. Ik weet niet precies hoe, maar uiteindelijk zeiden de 5 jongens, 'wow, wij willen hebben wat jullie drie hebben'. Toen hebben ze alle drie gebeden en Jezus het recht over hun leven gegeven. Het was zo bijzonder!

De hele avond liep heel anders wij verwacht hadden. Maar van te voren hebben we gebeden dat Jezus alles weg zou halen uit het programma wat niet volgens Zijn plan was. De avond was heel moeilijk. Kyle vertelde bijvoorbeeld hoe hij achter in de zaal stond en Zack op het podium hoorde vertellen over Jezus. En dat achter hem een paar jongeren drugs gebruikten, hij zei 'just were fooling around'. En dat het voor hem zo verdrietig was om die twee samen te zien. Dat ze hoorden van Jezus, en het helemaal misten. Aan de andere kant zijn er die 5 jongens die hun leven aan Jezus hebben gegeven, en zoveel anderen die geraakt waren door wat er in de dienst was gezongen of gezegd. Ook het team was geweldig. We werkten 100% samen en zelfs onze leiders zeiden dat ze nog nooit, ook niet op de Doulos of ergens anders, een team zo goed samen hadden zien werken.

Nou, ik ben wel heel erg moe... Lag gisteren heeeeel laat in bed en vandaaghebben we kitchenteam... Maandag gaan we alweer weg naar Mozambique...

Ik ga nu denk ik even zwemmen en mijn kamer opruimen en ooh ik moet ook nog kleren wassen. En over anderhalf uur gaan we dan aardapelsalade maken van de 50 aardappels die we vanochtend hebben gepeld :-)

Liefs,

Ktje

p.s.1. Ik voel me heel erg moe, maar gelukkig niet meer duizelig :-) Bedanktvoor jullie gebeden daarvoor! En Mercy heeft goed nieuws van de dokter, ze mag mee naar Mozambique! Het was heel eng, want ze had iets op haar eierstok. Eerst waren ze bang voor kanker, maar toen bleek het een abces te zijn. Daar zou ze aan geopereerd moeten worden. Maar het abces is toen uit zichzelf gebarsten. Dit deed heel erg pijn, maar betekent wel dat ze nu niet geopereerd hoeft te worden en mee kan naar mozambique!

p.s.2. Ik heb nu nog geen tijd om over de jeugddienst te vertellen, maar hier zijn alvast twee foto's. Een van Kyle enZack (beide uit Amerika), die verkleed en al de weg vragen. En een van Liesl (mijn kamergenootje) en mij ;-)

29 maart

2007-04-02T19:15:00.000+02:00

Hoi allemaal!

Hier dan eindelijk een updatetje (of zoiets) over de afgelopen twee weken :-) Heb al 10 minuten verspild met praten tegen de anderen in de computerroom en je zou het niet geloven, maar ik heb zelfs iemand geholpen om om te gaan met het emailprogramma. Bovendien word ik steeds afgeleid omdat mijn been nogal jeukt. Deze middag had ik practical work, en moesten we een kamer schilderen. Hmmmmz... laat ik het zo zeggen, sommige mensen uit mijn team weten het verschil niet tussen mijn linkerbeen en een kale muur :-)

Nou, laat ik de vaderlandse cultuur getrouw maar even beginnen met het weer. Vandaag is het op z'n Nederlands grauw en het regent :-( Dus ik moet veel aan jullie denken ;-) Trouwens, bij jullie wordt het nu al wat warmer, he? Ik was gisteren in de winkel, en ik zag daar opeens overal paaseitjes hangen, en toen realiseerde ik me dat het alweer bijna lente is in Holland! Hier is het overdag nog erg lekker. Maar 't wordt al kouder. Tijdens de lessen loopt het zweet niet meer over je rug en 's nachts slaap ik alweer onder een deken. Vooral 's ochtends is het al aardig koud, van 5:30 tot 8:00 uur lopen de meeste mensen rond in een dikke trui en/of winterjas.

Deze week hebben we childrens ministry week. We leren dus van alles over het houden van kinder- en jeugdprogramma's. Morgen gaan we leren om met een handpop om te gaan en ik ga eindelijk leren om beestjes van lange ballonnen te maken! Vrijdag zijn we in twee groepen opgesplitst om een drie uur durend programma te draaien voor kinderen of tieners. Er komen tussen de 20 en de 2000 tieners, we weten dus niet precies hoeveel ;-) We hebben geloof ik iets
van 2 uur voorbereidingstijd :-S Maar we hebben een heel enthausiast team en ik wil vragen of jullie voor deze avond willen bidden?

Nou, ik schrijf maar weer even in korte stukjes... Ehm, nou, ik wil echt vragen of jullie voor onze gezondheid willen bidden. Ik voelde me gisteren niet lekker, steeds dat ik bijna flauwviel. Ik voel me nu wel al iets beter:-) Maar het is gewoon vervelend om ziek te zijn, vooral nu het programma zo druk is en we bijna naar Mozambique gaan. Emily heeft vorige week haar teen
gebroken en moet nog twee weken lang met krukken rondlopen, wat helemaal niet prettig is. En Mercy, van mijn kitchenteam, heeft een paar maanden terug een heupoperatie gehad. Juist deze week doet het heel erg zeer en zijn ze bang dat er opnieuw iets gebroken is. Willen jullie voor haar bidden? Want ze wil heeeeel graag mee naar Mozambique... Ow, het is donderdag, en de prayermeeting begint over 4 minuten. Moet nog mijn was ophangen en tanden poetsen :-) Maar hoop jullie later wat meer te vertellen over het bezoek aan het ziekenhuis, en de week over Aids en natuurlijk ons bezoek aan de jeugdkerk..

Liefs,
Ktje

Update Mozambique

2007-03-27T22:42:00.000+02:00

Hallo lieve allemaal :-)

Nou, jullie zijn vast wel nieuwsgierig over de plannen om naar Mozambique te gaan??? We gaan inderdaad echt! We gaan nu naar Mozambique in plaats van de outreach naar Gazankulu. Deze outreach is de meest 'erge' outreach, wat betreft de omstandigheden. Ik kan er verder niet zoveel over zeggen. Een van de dingendie je hier leert is om een FAT person te zijn. Dat staat voor Flexible, Adaptable & Teachable. Voor mij komt het erop neer dat we erg moe, met weinig voorbereiding en heel erg weining informatie van tevoren naar plekken gaan :-) Ben er al aardig aan gewend hoor :-) Maar ik bedoel dat ik jullie op het moment niet veel meer over Mozambique kan vertellen, omdat ik zelf ook niet veel weet...

Dit is wat ik wél weet:

We vertrekken maandag. Het is twee dagen rijden. De outreach is van 2 apriltot 19 april. We zijn opgesplitst in groepen van elk 10 man. In deze groepen zit je expres samen met mensen waar je niet zo vaak bij hebt gezeten. Het is wel lastig, denk ik, want ik zit ook bij best wel veel mensen waar ik helemaal geen 'klik' mee heb, en wat teamverband betreft, wordt deze outreach het allerlastigste. dus misschien kunnen jullie er voor bidden dat ik een aardige teammate voor de anderen zal zijn...

We gaan leven in tenten, er is geen stromend water en we moeten een eigen wc graven. Er zijn malariamuggen :-) We gaan praktisch werk doen, vooral kerken en huizen (her)bouwen. En ook gewoon er zijn voor de mensen op de plek waar wij heen gaan. Verder moeten we proberen de taal aan te leren, en echt de cultuur aannemen. Wij als meisjes moeten de hele dag in lange rokken lopen. Ook moeten we op de grond zitten. We mogen niet alleen met een man praten. De mannen moeten een lange broek aan. In Mozambique is het erg warm, dus dat wordt erg 'vies', helemaal als we ook nog eens niet kunnen douchen...

Verder weet ik niets. Alleen dat we gaan samenwerken met de plaatselijke kerk. En alles wat we qua evangelisatie of hulp of wat dan ook willen doen, moeten we helemaal zelf opzetten en doen. Net alsof we dus echt zendelingen zijn die helemaal alleen in 'the middle of nowhere' beginnen...

Maar ik wil vragen of jullie voor deze outreach willen bidden. Het wordt een hele zware outreach. Willen jullie ook voor de gezondheid van jullie zelf en ons bidden? Tijdens deze outreach worden veel mensen ziek, ook komt er vaak slecht nieuws van thuis...

Dankie voor al jullie steun!

Liefs, Ktje

p.s. Hier nog een paar foto's van het oefenen met het opzetten van de tenten waarin we in Mozambique zullen verblijven en nog een paar fotootjes van mijn laatste bezoek aan het disabled home. Als je op de foto's klikt, zie je ze groter (en kan je de tekst lezen die ik erbij heb geschreven)

Foto's disabled home en trainingsbasis

2007-03-15T16:07:00.000+01:00

Mozambique en Mission Week

2007-03-15T15:44:00.001+01:00

Hoi allemaal :-)

Hier even een kort berichtje vanuit Pretoria... Ik ga proberen om voortaan de dingen wat korter te vertellen. Ik wil zo graag alles echt helemaal aan jullie vertellen, maar dat maakt dat ik heel ver achterloop met vertellen en het kost heel veel tijd... Met als gevolg dat jullie bijna niks horen :-( dus van nu af aan veel korte berichtjes en ik hoop af en toe een lange ;-)

Mozambique
De mannen die naar Mozambique zijn afgereisd zijn inmiddels terug. Ze hebben een filmpje en foto's gemaakt die op de website van OM Zuid-Afrika te zien zijn. Als het goed is, is daar een link naar op mijn website. Het eerste plan was om meteen deze week al te gaan, en dan in groepen mensen te helpen met het opbouwen van hun huizen, in schoon drinkwater en voedsel te voorzien en de mensen te troosten en hoop te geven.

De plannen zijn enigszins veranderd. Het grootste probleem zijn de kerken die zijn vernietigd. Josh, een van de vier die naar Mozambique is gegaan, vertelde over een kerk die al 15 jaar spaarde voor een kerkgebouw. Elke keer als er weer wat geld verzameld was bouwden ze verder, van dat geld kochten ze dan bijvoorbeeld een zak cement. Deze hele kerk is in een keer vernietigd. Wat de mensen in Mozambique nu het meest nodig hebben is hoop. Het plan is om in plaats van de eerste outreach naar de bushbush naar Mozambique te gaan. Dan is er wat geld voor vervoer enzo betreft geen probleem, omdat we switchen van het een naar het ander.

Het enige grote probleem is dat de visa om Mozambique in te komen voor niet-Zuid-Afrikaners 750 rand per stuk kosten. Dit is ongeveer 80 euro. Ook heeft de trainingbase geen geld voor materiaal om de kerken op te bouwen.

Onze leiders hebben ons gevraagd of wij de mensen thuis willen vragen, of zij, als ze het op hun hart hebben, zouden willen overwegen om geld te geven om de kerken in Mozambique weer op te bouwen.

Het gaat dus niet om geld voor onszelf, ik geloof dat het geld voor de visa al helemaal binnen is. Maar geld om cement etc. te kopen om te helpen deze kerken weer op te bouwen.

Zelfs als onze plannen niet door kunnen gaan, om welke reden dan ook, dan zal nog steeds dit geld naar de opbouw van de kerken gaan.

Nou, ik weet dat het hier een beetje raar staat, om zo geld te vragen... Maar ik wil vragen of jullie naar de presentatie op de website van OM Zuid-Afrika willen kijken.

Als jullie vragen hebben kunnen jullie gerust mailen!

Mission Week
Vandaag, (woensdag) zit ik midden in de Mission Week. Ik wist het van te voren niet, we kregen het maandag ochtend te horen, toen de week begon :-) dus op dit moment is het heel erg druk. Ik hoop volgende week meer informatie te geven.

We leren nu van alles over landen, bijvoorbeeld dat er 66 landen in de wereld zijn waar je als Christen niet in kan komen. Over de vervolging van Christenen. We leren drama stukken die we eventueel op moeten voeren. We leren om te spreken in het openbaar en hoe we boeken kunnen verkopen. We bidden voor verschillende landen.

Iedereen is opgesplitst in groepjes van 4. Ik zit met Zack (Amerika), Ronald (Nederland) en Liesl (ZA) in het groepje van Saoudi-Arabie. Aankomende vrijdag moeten we hier een presentatie over geven aan de rest van het trainingsteam. Aankomende zondag gaan we in dezelfde groepjes allemaal naar verschillende kerken. Het verschilt per kerk, maar hier moeten we een presentie geven over 'missions'. Gisteren kreeg ik te horen dat ons groepje naar een 'Dutch reformed church' gaat. Een vrij strenge kerk, die pas de laatste maanden meer met kinderwerk en zending bezig is. Ons groepje mag een uur lang een jeugddienst leiden.

Willen jullie daarvoor bidden? Wat we hebben gehoord zijn deze tieners absoluut niet gemotiveerd en reageren ze waarschijnlijk niet, of joelen ze ons zelfs uit. Het zijn er ongeveer dertig. Ons is gevraagd om niet zozeer over 'missions' te praten, maar om hen uit te dagen echt voor Jezus te leven.

Deze dienst is voor mijzelf een grote uitdaging, ik vind het ook heel spannend. Vooral het feit dat we maar met z'n viertjes zijn en maar een par uur voorbereiding hebben.

Willen jullie bidden dat we een aansprekend programma mogen hebben? Dat het hun hart mag raken? En vooral dat ze Jezus mogen zien en niet onszelf. Dat God onze zwakheid wat betreft zenuwen, weinig voorbereiding en weinig ervaring zal gebruiken om zijn kracht te laten zien.

Veel liefs,

Ktje

Innercity Outreach

2007-03-15T15:22:00.000+01:00

Hoi allemaal :-)

Ik heb nu 20 minuten pauze, dus ik hoop genoeg om even wat te vertellen... Ik heb toch verteld over de ministries die we doen? Afgelopen woensdag mocht 'mijn' groep de innercity outreach doen. Dit is in het Nederlands iets als 'evangeliseren in de binnenstad'. Van te voren vond ik het erg spannend, maar eigenlijk veel minder spannend dan ik van te voren had gedacht. Ik denk omdat ik wist dat God met me meeging, net als naar het disabled home, en ook omdat ik er aan dacht het niet om ons gaat. Vaak denk ik 'oh, ik wil niet evangeliseren' (persoonlijk voel ik me nooit zo prettig als ik dat woord hoor) omdat ik het heel eng vind, omdat ik het idee heb dat ik mensen tegen hun zin iets door hun strot ga duwen en tegelijkertijd ben ik bang dat ik het niet kan en een mislukkeling ben. Maar dat is eigenlijk een heel verkeerde instelling. En anderen vertelden mij ook; het is eng, maar wij mogen naar mensen toestappen, met de instelling hen te zegenen en waarde toe te voegen aan hun leven. Hen te helpen. En niet de hele tijd over onszelf te denken, hoe wij ons voelen en hoe bang we zijn.

In de auto moest ik denken aan een lied dat ik vaak in mijzelf zing als ik bang ben om te praten:

"What have I to offer to a world in need
Yet for some unknown reason You have chosen me
Lord , You've set my journey
You've prepared the way
Still I am desperate for the words to say

All I am is willing,
All I have is in Your hands

Speak for me, this' my plea,
Say the words I can't express
Sing for me, heavenly melody,
That the people will be blessed
Speak for me

Every brief encounter that You send my way
Is a chance to show the love You gave me
I see their troubled faces, a hunger deep inside
Lord I depend on You to touch their lives

Light that burns within me
Let Your truth shine through my life

Speak for me
Sing for me
Set me free
And they will see holyness

'Cause Your love will lead them on to heavens gate
Where they can look upon Your face

Speak for me..."

.........................................

We kwamen aan bij een koffiehuis, 'Crossroads' geheten. Nadat we hadden gebeden splitsten we op in 4 groepen van 5. We kregen lollies mee om uit tedelen en traktaten in verschillende talen. In mijn groep was ook Loffie. Hij volgt deze training voor 6 weken, daarna gaat hij terug. Hij is leider van korte missies. Hij is een soort van pappa voor mij, want hij is al een stuk ouder dan wij en hij heeft ook een snor ;-) Maar hij heeft dus heel veel ervaring met evangelisatiewerk. Hij stapte bijna meteen op iemand af en de rest bad voor het gesprek. Ik probeerde enigszins mensen ongemerkt een beetje te ontwijken... Daarna raakten de andere 3 in gesprek met een man. Op dat moment stond ik alleen bij een robot (stoplicht) met de zak lollies in mijn hand, op de anderen te wachten. Ik keek om me heen, en zag een mevrouw met een koffer, een eindje verderop wachten. Ik zei tegen mezelf 'ik kan niet tegen haar praten, want ze gaat zo oversteken, en dan irriteer ik haar'. Maar 30 seconden later stond ze er nog steeds. Ik bad: 'okee, Jezus, ik geef me over... Please please please speak for me!'.

Het gesprek begon een beetje ongemakkelijk. Ik gaf haar de lollie en zei dat ik haar zegende en dat Jezus van haar hield. Toen vroeg ze aan mij hoeveel de lollie kostte! Nou, nadat ik dat misverstand uit de weg had geruimd, praatte ik over waarom ik in Zuid-Afrika was enzo. Voelde me erg stom. Uiteindelijk vroeg ik haar of er iets was waarvoor ik kon bidden. Ze vertelde mij dat ze had uitgevonden dat ze ziek was. Niet nadenkend vroeg ik haar vervolgens waar ze dan ziek van was. Ze vertelde dat ze had uitgevonden dat ze HIV-positief was. Het moment dat ze dat zei, was het net alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg...

Ik riep Loffie erbij en toen hebben we samen voor haar gebeden. Ze heet Gogo. We gaven haar een soort van knuffel. Ik voelde me verdrietig, maar zij zei 'dank je voor jullie bemoediging, ik had dat zo nodig... Ga nu maar gauw verder, want andere mensen hebben die bemoediging ook nodig'.

Daarna vond ik het nog steeds wel eng, maar het was heel anders. Ik begreep echt dat het niet om mij ging, maar dat God met elk van de mensen die ik ging ontmoeten bezig was. Dat Hij alles in de hand had en ik alleen maar beschikbaar hoefde te zijn.

Willen jullie misschien meebidden voor de mensen die ik heb ontmoet?

Ik heb lang gespraat met Robin. Hij komt uit Nederland, maar woont al tien jaar in Zuid-Afrika. Hij was high en vertelde zelf dat hij heel erg verslaafd was aan de drugs. Hij was heel erg gefrustreed met zichzelf, greep steeds in zijn haar en kreeg tranen in zijn ogen. Schopte tegen dingen aan. Vertelde dat hij al zo vaak had geprobeerd te stoppen, maar dat hij steeds weer opnieuw begon.

In het park praatte ik met Simon. Hij was een krant aan het lezen, had niet zo heel veel zin om te praten. Ik vroeg of hij een traktaat voor mij kon vertalen. Hij las het een beetje. Ik vroeg wie er naar de hemel gaan. Hij antwoordde: iedereen die goed leeft. Ik was er zelf verbaasd van, maar toen kon ik hem duidelijk uitleggen hoe het echt zit. Hij keek erg verbaasd en begon toen zijn krant verder te lezen.

Ook spraken Martha (van de Faroer-eilanden) (yep, ik weet inmiddels waar dat ligt ;-) en ik met twee schoolmeisjes, een van de twee heette Serina. We mochten bidden voor een probleem in haar familie, ze wilde er verder niet over uitwijden.

De tijd vloog en al gauw moesten we terug. Het was heel bijzonder om alle verhalen te horen. Roy en Alex hadden met mensen gepraat en drie mensen hebben toen hun hart aan Jezus gegeven. Willen jullie voor hen bidden? Een van hen heette Charles. (Misschien staat er meer informatie op de website van Roy en Martins, die je op mijn weblog bij de links kan vinden). Het lukt Roy niet om contact met hun te maken. Willen jullie voor deze drie mensen bidden, dat ze echt een goede kerk mogen vinden?

Dankie jullie voor al jullie gebeden...
Ik merk steeds meer hoe erg ik daar niet zonder kan...

Liefs,
Karin

Fatherheart of God

2007-03-09T17:26:00.000+01:00

Hi :-)

Hoe gaat het? Heb al een poosje geen stukje meer geschreven, zal mijn best doen om nu weer wat te schrijven... Het probleem is dat er zoveel gebeurt dat ik geen tijd heb om het op te schrijven en dan stapelt het zich alleen maar meer op...

De lessen zijn nu al twee weken bezig. Het gaat over het Vaderhart van God. De lessen worden gegeven door Marius, die vroeger de leider was van dit trainingsteam. We bekijken eigenlijk drie verschillende dingen:
1. het karakter van God
2. schepping en de val
3. dingen van vroeger

Het karakter van God
Hierbij neemt Marius ons mee door twee verzen uit de Bijbel: Exodus 34 vers 6&7. Ik heb alleen een vertaling in het Engels:

'Then the Lord passed by in front of him and proclaimed, "The LORD, the LORD God, compassionate and gracious, slow to anger, and abounding in loving kindness and truth; who keeps loving kindness for thousands, who forgives iniquiti, transgression and sin; yet He will by no means leave the guilty unpunished, visiting the iniuity of fathers on the children and on the grandchildren to the third and forth generations.'

Dit is een heel mooi vers om meer van God te leren kennen, omdat dit is wat Hijzelf over zichzelf zegt. Het is niet iemand anders die Hem beschrijft, maar echt God zelf die zichzelf 'uitlegt' aan Mozes. Marius zegt dat heel veel mensen bang zijn voor God of dat zij Hem zien als een boos of ongeinteresseerd iemand. Maar hier, als God over Zichzelf praat, begint Hij juist met zoveel mooie 'karaktereigenschappen'.

Ik heb een heel schrift met aantekeningen ;-) Kan niet alles opschrijven, maar wel een beetje want het is zo mooi :-) 'Compassionate' betekent zoiets als: 'to love deeply and unconditional; to love tenderly from within his heart'. En grace: 'to reach out and release when it is absolutely not deserved'. 'Abounding in loving kindness' is: 'A love that comes from deep within the heart. This maintains a deep love relationship. It is a loyal and faithful love and true, without a hidden agenda'

Wij vinden het vaak moeilijk om een goed beeld van God te hebben, omdat we een beeld van iets anders op Hem 'projecteren'. Bijvoorbeeld als onze vader altijd afstandelijk tegen ons was, zullen we denken dat God ook zo tegen ons is, wanneer we lezen over God als 'Vader'. Maar de enige plek waar wij echt kunnen lezen hoe God is, is via wat Hij zelf aan ons verteld, dus via wat in de Bijbel staat. Daarom is het zo belangrijk om de Bijbel goed te kennen. En niet ons beeld van God af te laten hangen van wat wij zelf denken of wat andere mensen of boeken zeggen. Ook moeten we oppassen met wie we als voorbeeld kiezen. Datwe niet onbewust een bepaald idool ofzo kiezen. Marius zei het zo grappig: 'do you want to be like a sportstar or a moviestar or some other disaster?'. Vond dat zelf wel leuk gezegd :-)

Nou, inmiddels is het alweer twee en een halve week later en is deze trainingscourse alweer afgerond :-S Maar iets wat ik heel erg heb geleerd is om echt de Bijbel als de waarheid te hebben. Dat vond ik altijd al, maar wat Marius ook zei: heel vaak zeggen wij dat we iets geloven, omdat het in de Bijbel staat, maar handelen we heel anders. Dat is het verschil tussen onze 'beliefs' en onze 'values'. Als wij iets vinden en de Bijbel zegt iets anders dan: 'you're wrong!'. Dat is iets wat wij allemaal wel weten, maar vaak niet willen weten. Nu elke keer als ik iets anders vind dan wat in de Bijbel staat, dan hoor ik dat zinnetje: 'if there is a difference between what you think and what the Bible tells you, the answer is very simple: "you're wrong!"'. Het is moeilijk voor mij om dit echt toe te passen. Er is toch altijd een soort trots van 'maar ik wil het zo doen' of 'ik snap dat niet' en ik denk vooral vaak, 'ik wil het in eigen hand houden, en als ik het doe zoals het in de Bijbel staat is dat niet het geval'.

Nou, ik heb zo ontzettend veel geleerd... Ik kan het niet allemaal opschrijven. Als ik weer thuis ben mogen jullie, als je wilt, allemaal in mijn aantekeningenboek kijken:-P

Iets wat ik ook heel mooi vond, was dat wij allemaal een vers in de Bijbel moesten opzoeken waarin stond dat God van ons persoonlijk houdt. En toen moesten we omstebeurt opstaan en ons vers voorlezen. Het was zo ontzettend mooi :-) Omdat ik heel vaak Bijbelversen lees, en dan denk ik 'ja, het zal wel, dat weet ik wel'. Maar dat het dan niet echt tot me doordringt. Dat God echt van mij houdt! En die ochtend drong het wel tot me door, want het waren in totaal 79 verschillende versen, en dan is het net alsof je een soort liefdesregen van woorden van God krijgt. Uiteindelijk is het onvermijdelijk dat je nat wordt. Hmz.. ik schrijf niet al te logische dingen op. Maar ik ben erg moe vandaag :-)

Nu heb ik achterin mijn aantekeningenboek alle 79 versen staan :-) Hier zijn er een paar:

Zefanja 3:17
"The Lord your God wins victory after victory and is always with you. He celebrates and sings because of you and He will refresh your life with His love."

Deuteronomium 33:12
"Of Benjamin He said, "May the beloved of the Lord dwell in security by him, Who shields him all the day, and he dwells between His shoulders."

Jesaja 43:1 en 4
"But now, thus says the LORD, your Creator, O Jacob, and He who formed you, O Israel, "Do not fear, for I have redeemed you; I have called you by name, you are Mine! "Since you are precious in My sight, since you are honored and I love you. I will give other men in your place and other peoples in exchange for your life."

Jeremia 29:11
''For I know the plans that I have for you' declares the LORD, 'plans for welfare and not for calamity to give you a future and a hope."

Jesaja 46:4b
"I have done it, and I will carry you; and I will bear you and I will deliver you."

Wat ik ook heel mooi vond was de laatste dag van deze course. Wat wij heel veel hebben behandeld, zijn onder andere dingen van vroeger die we met ons meeslepen. Bijvoorbeeld seksueel misbruik, verkeerde gedachtes, afwijzing, etc. Toen hebben we vaak Jesaja 53 gelezen, waarin staat dat Jezus niet alleen onze zonden op zich heeft genomen toen Hij aan het kruis hing, maar ook onze pijn, ons verdriet, onze afwijzing. En dat is zo bijzonder want dat betekent dat Jezus precies weet hoe wij ons voelen, maar dat betekent ook dat Hij die pijn van ons over wil nemen, omdat Hij ook daarvoor aan het kruis is gestorven. Die laatste dag kregen we allemaal een rood papiertje in de vorm van een bloeddruppel. Daar mochten we samen met Jezus dingen opschrijven die ons pijn deden, of dingen waar wij mee worstelden, bijvoorbeeld haat.

Als je daar klaar mee was, mocht je naar binnen om dit papiertje aan een echt houten kruis te spijkeren met een echte hamer en spijkers. Ik zat achter het gebouw waar dit gebeurde, en ik hoorde de hele tijd het geluid van spijkers die in hout werden geslagen. Ik kan het niet goed uitleggen, maar dat deed mijzo'n pijn. Alsof ik er op dat moment echt bij was toen het echt gebeurde. En elke keer als ik dat geluid hoorde, was het net alsof Jezus tegen mij zei 'ik doe dit omdat ik van je hou' en dan had ik het gevoel dat ik naar binnen wilde rennen om te zeggen 'STOP!!!!!'. Ik besef nu weer een beetje meer hoeveel Jezus echt van ons houdt, en wat Hij voor ons over heeft gehad...

Liefs,
Karin

Weeshuis & disabled house

2007-02-22T21:56:00.000+01:00

Hey allemaal :-)

Howzit? Sorry dat ik zo lang niks op de website hebgezet...

Op dit moment zijn de lessen heel erg intensief (ik zal daar later (of eerder, hangt er vanaf hoe jullie dit alles lezen) wat meer over vertellen) en ik weet niet of jullie nog weten wat dit woord betekent, maar op dit moment ondergaan we hier een hittegolf. Vandaag was het rond de 35 graden. Ik klaag absoluut niet hoor:-), maar dan is het iets vermoeiender om lange stukjes tekst te typen in een warme computerkamer. Maar zoals de Afrikaners zeggen: 'Afrika is nie vir sussies nie' wat zoiets betekent als 'Afrika is niet voor watjes' :-)

Ik had geloof ik al verteld dat wij 's ochtends les hebben en 's middags een ander, wisselend programma 'ondergaan' (ik weet het juiste Nederlandse woord even nietmeer). Deze week is de derde 'echte' week. Dat betekent dat ik al twee keer'ministry' heb 'gehad'. Vorige week maandag ben ik naar een weeshuis geweest. Er staan ook foto's van op de site. Voordat we weg gingen baden we samen in het OM-busje. We wisten niet echt wat we konden verwachten. Op weg naar het weeshuis reden we langs een grote sloppenwijk, wat erg indrukwekkend was. Het meest rare vond ik dat er aan de rechterkant van de road deze van vuilnis gemaakte hutjes stonden en dat er aan de linkerkant gewone mooie huizen stonden. Ik vond het helemaal raar toen er vervolgens twee blanken, compleet met racepakkie en zonnebril, op dure racefietsen gewoon tussen de inwoners doorcrossten!

Onze chauffeur kon het weeshuis eerst niet echt vinden, dus toen zaten we iets van 70 minuten naast elkaar. Na een poosje werd ik best wel een soort van zenuwachtig. Ik was op dat moment al 10 dagen in Zuid-Afrika, maar dit was de eerste keer dat we buiten de trainingsbasis kwamen, echt met de bedoeling om te helpen en over Jezus te mogen vertellen.

(oohh had net twee hele bladzijden getikt en toen drukte ik op een verkeerd knopje :-( en toen was alle text foetsie... even wat frustratie vanuit Zuid-Afrika :-)

Wat we hier leren in de lessen is dat ALLES gaat om jouw relatie met God. God is aan het werk om ons heen. En Hij heeft ons niet nodig, maar Hij wil ons daar graag bij betrekken. En dat doet Hij door de relatie die Hij met ons heeft heen. In plaats van 'don't just stand there, do something!' moeten wij leren tegen onszelf te zeggen 'don't just do something, stand there!' ;-)Omdat wij zonder Jezus helemaal niks kunnen doen (John 15:5). Hij houdt ervan om grote dingen te doen door zwakke en 'domme' mensen. Dat vind ik heel mooi, want ik voel me daardoor wel aangesproken ;-) Het is zo mooi, vind ik, dat Iemand zooooooooooooooooooooooooooooo veel van mij houdt en mij vertrouwt dat Hij ervoor kiest om door mij heen te werken. En het klinkt misschien een beetje oneerbiedig, maar om dan te weten dat Hij ook nog eens groot genoeg is om met gemak door mij heen te werken ondanks al de dingen waar ik niks van snap en die ik dan fout doe. Dat ik nooit zo iets ontzettends dom kan doen dat het Zijn plannen door war kan gooien.

Iets wat mij ook heel erg aanspak was het statement: 'als jij denkt dat God niet door jou heen kan werken (omdat jij bijvoorbeeld vind dat je geen talenten hebt) dan zegt dat meer over jouw geloof in God dan over hoe jij over jezelf denkt. Dat maakt mij heel 'rustig' omdat ik weet dat ik niet van alles hoef te doen om goed genoeg te zijn. Aan de andere kant is het ook wel even slikken, omdat ik geen enkel argument heb om lekker niks te doen en op de bankte gaan liggen ;-)

(iemand :-) zei eens: hoe het is als God door ons heen werkt is net als met Olifant die met zijn vriendje Muis gaat zwemmen. Terwijl ze naar het zwembad lopen zegt Olifant 'zullen we bommetje doen als we erin springen?'. Ze nemen een grote aanloop en springen het water in. Als ze na een geweldige plons op de bodem (van het nu lege zwembad) belanden zegt Muis: 'WOW!!!! wat eengeweldige plons hebben wij samen gemaakt, he!')

Hmz... ik ben niet afgedwaald hoor, maar aan deze dingen dacht ik terwijl de buschauffeur aan het rondtouren was. Uiteindelijk kwamen we bij het weeshuis aan. Meteen renden er kinderen naar ons toe met hun armpjes open, zodat wij ze op zouden pakken. Wij (eigenlijk alleen de mannen) hebben toen een speeltoestel in elkaar gezet. Volgens mij zie je ze daarop spelen op een van de foto's. We hebben samen gezongen en gedanst, en 'vliegtuigje' gespeeld. Het is zo'n mooi geluid om kinderen te horen schateren van plezier :-)

Daarna heeft Loffie aan de hand van de Zuid-Afrikaanse vlag verteld overJezus, die zoveel van ons houdt dat Hij in onze plaats gestraft wilde worden voor wat wij fout hebben gedaan, en dat wij van Hem mogen leren en op een dag bij Hem in de Hemel mogen wonen. Hij vertelde het met alle kleuren: zwart, wit, rood, groen en goud. Daarna hebben we samen met de kinderen gebeden. In de tijd die nog over was hebben we verschillende spelletjes gespeeld met een bal. O.a. ' rotten eggs' wat lijkt op zakdoekje leggen. Ikvond het wel jammer dat we er zolang over hadden gedaan om het weeshuis te bereiken, want we konden er maar anderhalfuur zijn. Net toen ik wat kinderen beter begon te leren kennen moesten we alweer weg :-( Vond het een hele mooie middag.

Gisteren gingen we naar the disabled house. Dat is denk ik in het Nederlands een soort huis voor gehandicapten. Er waren mensen met alleen een lichamelijkehandicap, mensen met alleen een geestelijke handicap en mensen met beide. Ikvond het best wel spannend. Er waren al twee groepen voor onze groep naar dit huis gegaan, en de reacties waren heel verschillend. De meesten vonden het erg moeilijk. Ze zeiden dat het moeilijk was om met deze mensen te praten en dat het er erg vies uitzag. Ook voelden ze zich heel erg rot omdat er verschillende mensen waren die mentaal helemaal gezond waren, maar door een auto-ongeluk nauwelijks meer konden bewegen of praten. Van te voren heb ik ervoor gebeden of Jezus inderdaad door mij heen wilde werken, dat we er echt samen heen konden gaan. Want ik was bang dat ik absoluut niet zou weten waarover ik zou kunnen praten. En ik was bang dat ik mensen zou kwetsen of dat ik medelijden zou hebben en daardoor niet goed met hen zou kunnen omgaan. En dat ik de neiging zou hebben om over te geven als ik vieze mensen of dingen zag.

Van tevoren heb ik aan Jezus uitgelegd dat ik er tegen op zag om naar dit huis te gaan en dat ik niet het idee had dat ik er geschikt voor was. En dat ik het niet echt eerlijk vond dat ik er maar op moest vertrouwen dat Hij bij mij zou zijn, omdat ik liever had dat Hij mij gewoon een goed zelfvertrouwen gaf:-)Maar dat ik zou proberen om er met een open hart heen te gaan.

Wat we ook hebben geleerd in de lessen hier, is dat compassion en echte liefde iets is waar wij niet mee geboren worden. Dit zijn karaktereigenschappen vanGod en wij mogen Hem vragen om deze eigenschappen aan ons te geven. Ook angst is iets waar we niet mee geboren worden, Adam en Eva werden immers voor heteerst bang nadat ze van de verboden boom hadden gegeten. Angst komt nooit vanGod. Dus ik bad of ik niet bang zou zijn en een beetje van Jezus' liefde mocht voelen voor deze mensen.

Nou, wow :-) Het was een van de mooiste dagen die ik tot nu heb gehad in Zuid-Afrika! Vanaf dat ik naar binnen stapte voelde ik me helemaal thuis en helemaal vol van liefde voor alle mensen in de kamer. Ze waren bezig om plastic bloemen te maken om bij graven neer te zetten. Meteen kwam Nicola naar mij toe lopen :-) Ze kon niet praten, en ze had spuug aan haar handen en het droop van haar gezicht naar beneden. Maar ze liep met open armen naar mij toe met een grote glimlach op haar gezicht :-) En het is heel gek, maar het enige wat ik op dat moment voelde was enorme liefde voor haar en ik liep naar haar toe en gaf haar een knuffel terug.

Ik voel me bevoorrecht dat ik daar een middag door mocht brengen. Het was verdrietig, sommige mensen waren zo depressief dat ze geen eens moeite deden om hun hoofd omhoog te richten. Wat ik absoluut kan begrijpen, want hun enige toekomst is de rest van hun dagen door te brengen in dat huis en dan daar te sterven. Maar het was ook speciaal om te zien hoe een kleine interesse van mijn kant een heel gezicht kon laten stralen.

Ik ontmoette Patrick, in een soort electrische rolstoel (er zaten zeg maar een paar knopjes op), die niet kon praten, maar naar zijn naamkaartje wees. En ik kon met hem lachen over zijn coole racewagen :-) En ik ontmoette Hermann, een man van 30 (en hij benadrukte zeer dat hij nog geen 31 was!). Hij vertelde over het werk dat hij deed. Hij waarschuwde me voor een paar andere mannen. (Een van hen had vorige week Emily ten huwelijk gevraagd en wilde haar zoenen, hij vertelde ons heel trots dat hij een vriendin op de trainingsbasis had :-) Toen stelde hij mij voor aan Cristel, die met haar vinger naar een plaat met letters wees en zo met ons praatte. Daarna bracht hij mij naar Kallie. Ik heb geen foto van hem, maar hij was een man van ongeveer 40. Hij kon ook niet praten en zat in een rolstoel. Hij miste de helft van zijn tanden en kon zijn mond niet goed dichthouden en met zijn rechterhand maakte hij schokkerige bewegingen. Maar Kallie liet door letters van het toetsenbord aan te wijzen weten hoe hij heette en hij moest lachen toen ik zijn naam goed zei :-) Kallie zat achter een computer en hij was bezig met een echt heel erg mooie tekening van een kasteel met een koets en een koninklijk echtpaar. De rest van de middag hebben we met z'n drieen gepraat. Kallie liet meer tekeningen zien. Hij en Hermann zijn samen bezig met drie boeken. Ze hebben allebei al een paar hoofdstukken geschreven en getekend over hunzelf als koning op een landgoed in Schotland in 1849. En Kallie is bezig met een boek over zijn eigen leven. De hoofdstukjes waren heel kort, elk iets van 10 zinnen. Maar ze zijn er al 11! jaar mee bezig, en ze waren er heel trots op :-)

Heel veel tekeningen waren getiteld 'my verloofde' of 'my dogter'. Ik vroeg ernaar en Hermann vertelde dat Kallie vroeger getrouwd was en twee dochters heeft. Hij vloog als piloot voor het leger. Nu is zijn ene dochter in Angola en hij weet niet of ze nog leeft of niet. Zijn andere dochter heeft hem een keertje opgezocht en hij heeft haar daarnaa nooit meer gezien. Het raakte mijn hart dat een man zo gehandicapt door het leven moet gaan en door zijn hele gezin in de steek is gelaten. En dan zulke mooie en liefdevolle tekeningen van hen maakt op een oude computer.

Als jullie willen kunnen julie misschien voor hen bidden? En ik wil jullie danken dat jullie voor mij bidden! Ik was zo dankbaar dat ik mocht leren om samen met Jezus naar de mensen te gaan en dat dat zo'n ontzettend groot verschil maakte! Dank U wel :-)

Ik zal kijken of ik binnenkort wat foto's naar Judith kan doorsturen om op desite te zetten. :-) ga nu even afkoelen!

Liefs, Karin

Nog meer foto's, o.a. van de outreach naar het weeshuis

2007-02-14T17:34:00.000+01:00

Alweer het derde bericht

2007-02-11T17:44:00.000+01:00

Hoi allemaal!

Dan komt hier alweer mijn derde stukje vanuit Zuid-Afrika. Ik hoorde dat het bij jullie sneeuwt? In het kamertje waar ik op dit moment zit is het zo ontzettend warm dat het zweet langs m'n rug loopt. Dat is niet zo smakelijkvoor jullie om te lezen :-) maar het is wel waar. Ik kan me haast niet voorstellen hoe het nu bij jullie moet zijn...

Owja, ik had beloofd om wat te vertellen over de kerk waar ik zondag bengeweest :-) Als het goed is, staan er wat foto's van op deze website. Ze staan er geloof ik in omgekeerde volgorde op, maarja. Ik heb vanaf hier geen toegang tot het internet, Judith zet trouw alle dingetjes op deze weblog :-)

Maar ik zal het verhaal vertellen en dan proberen er bij te zeggen welke foto erbij hoort. Vorige week vrijdag was er een oproep van Kgosietsile. Zijn kerk en OM hadden een miscommunicatie en daarom was afgelopen zondag pas zijn uitzendingsdienst. En wie wilde mocht mee. Op een foto zie je ons staan wachten tot we weg kunnen. We hebben iets van een uur gewacht, want er was een busje stuk gegaan en zodoende was er een probleem met het vervoer. Het probleem werd opgelost, het was erg gezellig om met z'n10en voor een uur in een klein stikheet busje gepropt te zitten. Ik moetzeggen, je leert elkaar hier op de trainingsbasis wel van verschillende kanten kennen ;-)

In het busje maakte ik ook kennis met de vrouw van een OM-pastor. Het was heel bijzonder om met haar te praten. Zij reist zowat de hele wereld rond, en ze vertelde verhalen over landen waar ze was geweest en wat ze had meegemaakt. Toen we eindelijk aankwamen bij de kerk was de dienst al zo'n drie kwartier begonnen. Net voordat ik naar binnen wilde gaan, hoorde ik 'tssschhchch' en zag ik allemaal geknetter. Ik dacht eerst dat het een vreemd soort van vuurwerk was, maar het bleek eigenlijk een gesprongen electriciteitskabel te zijn.

Toen we de kerk binnenliepen waren ze net het laatste 'worshiplied' aan hetzingen. De kerk was propvol, en wij waren de enige blanken die naarbinnenliepen. Het was heel vrolijk, voor op het podium waren ze aan het zingenen aan het dansen en de hele kerk deed mee! Wij mochten vooraan zitten opspeciale stoelen met een kleedje er over.

De hele dienst praatten ze in het Engels dan stapten ze opeens over in het Zulu en dan opeens in Sotswana. Ik denk dat dat een manier is om iedereen aan te spreken, zonder dat er vertaling nodig is. Ik kon daardoor niet alles volgen, maar wel een groot deel. Het was erg bijzonder. Ze spraken echt de mensen in de kerk aan. Hoe er 'missionaries' van over de hele wereld naarAfrika komen en dat het tijd is dat er mensen uit Afrika naar Europa en Amerika gaan. Dat je echt met je hart naar God moet luisteren en niet altijd aan je eigen kerk moet denken hoe de muziek klinkt en hoe de stoelen zitten, maar ook aan al die mensen die nog nooit de kans hebben gehad om van Jezus te horen. Dat dat niet alleen voor 0,05 procent van de mensen van de kerk geldt, maar voor veel meer.

De voorganger zei steeds 'ik ben nu echt aan het afronden' en dat zei hij een half uur lang elke 5 minuten. Misschien een tip voor Marco :-P Wat ik ook heel grappig vond, hij zei steeds heel hard 'ARE YOU WITH ME CHURCH?' en dan zei iedereen (die wakkerschrok) (grapje) 'AMEN!!!'. Je ziet volgens mij een plaatje van de voorganger.

Toen kwamen er nog iets van vijf andere mensen die wat vertelden, onder andere Kgosietsile. Daarna vroegen ze opeens of wij op het podium wilden komen om te vertellen hoe we heetten en waar we vandaan kwamen. Je ziet als het goed is een foto van een paar blanke OM-ers op het podium, ik was toen al geweest. Gelukkig hoefden we niet te preken ;-) Het is mooi te zien dat er zoveel verschillen tussen gemeentes zijn. Elke keer als iemand gesproken had begon iemand van het koor spontaan te zingen, en dan zong daarna iedereen mee. Aan het einde van de dienst zei de voorganger, laten we bidden. dus wij bogen onze hoofden, maar toen begonnen ze een ontzettend mooi lied te zingen met z'n allen. Ik weet niet waar het over ging, maar het was heel mooi om met mensen van een totaal andere achtergrond en cultuur voor Jezus te zingen.

Na de dienst hoorde ik dat er inderdaad geen stroom meer was (ik vroeg me al af waarom ze geen microfoon gebruikten). Er zaten iets van 400 mensen in de kerk en alleen de eerste drie rijen konden verstaan wat er op het podium gezegd werd!

Na de dienst hadden ze een tafel vol met hapjes klaargemaakt, wat, zo vertelde Kgosietsile mij, getuigt van heel veel respect.

's Avonds ben ik nog naar het ziekenhuis geweest. Daar heb ik ook een foto gemaakt van dat bordje. Een van de Nederlanders, Roy, was opgenomen in het ziekenhuis met een blindedarmontsteking, die al gebarsten bleek te zijn. Afgelopen donderdag kwam hij terug op de basis.

Misschien kunnen jullie daarvoor bidden? Afgelopen week hebben we veel gebeden, ook voor landen in de wereld waar nog niemand van Jezus heeft gehoord. Dat is 27% van de hele wereld! En ze hebben ons gewaarschuwd dat er deze week dingen kunnen gebeuren om ons te laten stoppen met bidden. Het was best 'eng' want afgelopen week zijn er veel mensen ziek geworden. En er is ook een aantal mensen dat deze week te horen heeft gekregen dat een kennis of familielid plotseling is komen te overlijden. Dat was moeilijk, maar het maakt ook onze band sterker. Maar ik wil vragen of jullie daarvoor willen bidden. Voor gezondheid in het team en bescherming van de mensen thuis. Nou, ik ga nu maar es stoppen.

Maandag ga ik op outreach naar een weeshuis, misschien dat jullie daar ook voor willen bidden?

Vreeslyk baie dankie voor al jullie gebeden en betrokkenheid!!!

Liefs,

Ktje

2007-02-06T14:25:00.000+01:00

hey allemaal :-)

hier some foto's.. later komen er meer :-) internet is erg duur, dus ik stop nu :-(

bordje in het ziekenhuis, op bezoek bij roy

tholofelo

ons klaslokaal

eetplek buiten

foto's van de kerkdienst: hier moesten wij op het podium staan om wat te vertellen

hier danste en zong de jeugdgroep

'etele (wat ' licht' betekent)

rijden aan de linkerkant
wat natuur

een hobbelweg

ons vliegtuig :-)
de alpen...

aan het wachten tot we weg kunnen:
van links naar rechts: jonathan (sa) lindl (sa) sibongile (sa) mijzelf eline (nl) Leonard (kenya)

2e bericht

2007-02-05T14:42:00.000+01:00

Hoi allemaal!

Nou, in het vorige stukje heb ik verteld over hoe het hier is, zoals beloofd zal ik nu proberen om meer te vertellen over hoe het is om hier te zijn...

Het is nu maandagmiddag, dus ik ben hier nu al 9,5 dagen. De eerste dagen leefde ik in een soort roes. Ik was moe van de vlucht, er was een hele nieuwe omgeving, nieuwe mensen. Ook hadden we niet zoveel te doen en was het ook nog eens lekker weer (iets van 29 graden). Daardoor kreeg ik een beetje een soort van vreemd vakantiegevoel. Ook het feit dat wij bijna de hele tijd op de basis verblijven hielp niet heel erg mee om ons te laten beseffen dat we in Afrika zijn :-)

Maar inmiddels ben ik drie keer 'in de echte wereld' geweest en ik moet zeggen dat ik al een beetje begin te wennen. Het is soms raar om iets te zien en dan opeens te herinneren dat je dat als kind ook altijd zag, maar inmiddels helemaal vergeten was dat dat ding bestond. Heel veel planten hier zijn bijvoorbeeld hetzelfde als in Nairobi. Verder heb ik nog niet een soort emotionele aanval gehad, wat ik wel een beetje had verwacht, omdat ik eindelijk, na 9 jaar, weer terug ben in Afrika. Ik denk omdat het hier toch wel anders is, net zoals Frankrijk verschilt van Nederland. Maar ik heb ook gewoon een gevoel van ' thuis zijn'. Veel dingen komen heel vertrouwd over. Ik vind dat heel fijn, omdat ik me, wat de omgeving betreft, eigenlijk meteen helemaal thuisvoelde. Dat was voor heel veel andere deelnemrs heel anders, die moesten echt een paar dagen flink slikken en aanpassen. Ik ben echt heel bijdat het zo goed gaat. Er is heel veel voor gebeden, thuis en op de GO-conference en dat kan ik echt merken!

Ook de mensen om me heen zijn heel aardig. Tijdens de maaltijden kletsen we veel, in onze vrije tijd gaan we pingpongen of voetballen. Het is echt wel gezellig en er is altijd wel iemand om mee te praten of om een grote knuffel tegeven (in het laatste geval moet dat een vrouw zijn ;-) Ook vragen heel veel mensen hoe het gaat, want iedereen zit toch een beetje in hetzelfde schuitje. Het is heel leuk om Afrikaans of Duits of Zuid-Koreaans of Sotswana of Zweeds of een andere taal van mensen te leren. Of om Nederlands aan iemand anders te leren. Wat ook heel leuk is, is het zien van de cultuurverschillen in de mensen om je heen :-) Toen ik Leonard uit Kenya voor het eerst ontmoette, sloeg hij zijn arm om me heen en gaf me een stevige handdruk. Mijn eerste reactie was 'help, laat me los!' omdat jongens die je in Holland zo aanraken meestalniet alleen maar geinteresseerd zijn in je naam. Maar inmiddels weet ik dathij dat zo gewend is, en vind ik het helemaal niet erg.

Toch begin ik al deze verschillen ook wel moeilijk te vinden. Ten eerste omdat je toch een grote aanpassing doormaakt met allemaal mensen die je nog maar 1 of drie weken 'kent'. Ik bedoel, ik ken nu net alle namen :-) De relaties hebben nog geen 'tijd' gehad om wat dieper te worden. Soms heb ik echt heel erg de behoefte om even met iemand te praten die mij wel wat langer kent, om even lekker te kletsen over dingen. Ook het leeftijdsverschil vind ik moeilijk. Ik ben een van de jongsten, en dan vind ik het bijvoorbeeld moeilijk om een kamergenoot van 33 bijvoorbeeld bemoedigend toe te spreken ofzo, omdat ik dan het gevoel heb dat dat mijn plaats niet is. Ook is het moeilijk om met 8 in een kamer teslapen. Als bijvoorbeeld een kamergenote om tien uur 's avonds naar bed gaaten een ander om 5 uur 's ochtend opstaat omdat dan alle douches vrij zijn, kun je je voorstellen dat de rest ook niet zoveel slaap krijgt. Ook is het lastig om snel iets specifieks in het Engels te zeggen. Ik merk bijvoorbeeld dat sommige Nederlanders, die ik als heel spraakzaam en aanwezig heb leren kennen in Duitsland, hier een stuk rustiger zijn. Dat geldt denk ik ook wel voor mij.

Ik zal proberen wat te vertellen over alles wat we al hebben gedaan afgelopen week. Het is erg moeilijk, want er is al zoveeeeeeeel gebeurd...

Even kijken.. Begin vorige week was de introductie. Er werd uitgelegd hoe alles werkt, hoe mannen en vrouwen met elkaar om moeten gaan en wat we wel en niet mogen dragen (de zogenaamde Social Policy oftewel 'SP'). Ook leerden wij over omgaan met mensen van een andere cultuur en zulk soort dingen. Een middag moesten we practicalwork doen, dus onkruid wieden, dingen repareren, etc. en een andere middag zijn we naar het winkelcentrum in Pretoria geweest.

Oja, vanaf vorige week maandag moesten we elke ochtend opstaan om half zes!!! Dit klinkt zo vroeg, en dat is het ook ;-) Het scheelt dat het hier al heel licht is en dat iedereen op moet staan. We hebben dan 1,5 tot 2 uur stilletijd. De eerste keer wist ik niet precies waar ik mijn tijd mee zou moeten vullen :-) Maarik moet zeggen, inmiddels vind ik die tijd eigenlijk te kort:-) Het is echt heerlijk om je dag samen met God te beginnen en Hem van alles te kunnen vertellen en naar Hem te luisteren en dingen te leren. Ik ben echt heel blij dat ze die stille tijd voor ons hebben apart gezet. Inmiddels is het vroeg opstaan niet meer zo moeilijk en afgelopen zaterdag mocht ik uitslapen (wat ik heb gedaan en wel tot 7 uur ;-)

Nou, weer even terug naar afgelopen week... Iets wat we heel erg veel hebben gedaan is het luisteren naar testimonies. Alle 80 deelnemers van deze training moesten op een gegeven moment naar voren komen en vertellen hoe ze heten, waar ze vandaan komen, hoe hun familie is, hoe ze tot geloof zijn gekomen en waarom ze hier zijn. Het was wel spannend om te vertellen, maar iedereen luisterde en was geinteresseerd. Alle 80 waren heel bijzonder voor mij om te horen. Het is ongelooflijk wat sommige mensen hebben meegemaakt maar het is ook heel mooi om te horen hoe mensen hun hele leven al bij Jezus horen en nooit van Hem vandaan zijn gegaan.

Er waren bijvoorbeeld heel veel mensen die vroeger een aantal jaren heel erg dronken waren, heel veel van feesten hielden, drugs dealden en nu sinds een aantal jaar Christen zijn. Soms lees je dit soort verhalen in een boekje en danklinkt het een beetje overdreven en heel uniek. Maar dit zijn echte mensen waar ik nu dagelijks mee omga. Het is echt echt! Er zijn verschillende mannen die in de gevangenis hebben gezeten, of er bijna zouden zitten. Een meisje vertelde hoe ze twee keer is verkracht en ook een abortus heeft gehad toen ze14 jaar oud was. Er was ook een man die 3 jaar geleden tot geloof is gekomen. Hij was elk weekend helemaal dronken en op een avond viel hij 12 meter naar beneden van een balkon. Hij heeft daarna 8 uur op de grond gelegen en een kant van zijn lichaam was helemaal kapot. Het is echt een wonder dat hij nog leeft! Er zijn ook verschillende mensen die hebben geprobeerd zelfmoord te plegen, maar waarbij dat op hele bijzondere manieren werd voorkomen.

Het is zo bijzonder om al deze verhalen te horen en dan te beseffen dat je met dit soort mensen 6 maanden door mag brengen! Vaak zaten we naar verhalen te luisteren met tranen in onze ogen. Als mensen vertelden over wat ze hebben meegemaakt, de pijn die ze hebben gevoeld en de leegte in hun hart. En het was zo mooi om dan elke keer te horen hoe God hun niet losliet maar opzocht en om dan hun gezicht te zien stralen.. Wow, het is heel mooi en bemoedigend om te zien hoe Jezus bij ons betrokken is en van ons houdt...

Ow, ik moet nu weg...

Volgende keer zal ik proberen wat te vertellen over de Afrikaanse kerk die ik zondag mocht bezoeken :-)

Liefs,
Karin

Eerste bericht!

2007-02-04T15:55:00.000+01:00

Hier het eerste berichtje vanuit Zuid-Afrika! Ik schrijf deze post even een beetje nuchter over alle dingen hier, dan probeer ik de volgende keer wat meer persoonlijke dingen en verhalen te vertelln, anders wordt deze post zo lang...

De reis
Vrijdagochtend om 10:10 zat ik in het vliegtuig. We hadden 20 minuten vertraging, omdat er twee apen in het vliegtuig meereisden, maar KLM besloot uiteindelijk dat zij toch niet mee mochten op deze vlucht. Gelukkig mocht ikwel blijven zitten ;-) De vlucht was heel fijn. De plaatsen waren van te voren aangewezen. Ik lag helemaal dubbel, omdat ik zo'n heerlijk plaatsje had :-) Want wij als Nederlanders waren over het hele vliegtuig verspreid. Veel van ons zaten tussen twee andere passagiers ingesandwiched, sommigen konden niet eens naar buiten kijken. Want hun lieftallige medemens naast het raam wilde een dutje doen en hield daarom het raam gesloten. Ik, echter, zat heerlijk in m'n eentje, omgeven door 8 lege stoelen! Dus ik konalles goed volgen door mijn 2 raampjes en mijn spullen geordend over destoelen verdelen. Toen het vliegtuig was opgestegen, kwam er ook nog een hele knappe steward vragen wanneer ik mijn kosher maaltijd zou willen opeten ;-) Ikweet niet wie dat geregeld heeft, ik niet, maar dat was wel grappig.

Volgens de vluchtinformatie hebben we 9084 kilometer gevlogen. Ik ben nu dus echt heeeeel ver weg van jullie allemaal :-( De vlucht leek niet zo lang, want ik kon lekker slapen op vier stoelen. Na het opstijgen mochten we ook nog van plaats wisselen, dus kon ik gezellig kletsen met wat andere Nederlanders/stewardessen/mensen. Het eten was, in tegenstellig tot wat je altijd hoort, heerlijk! We kregen zelfs een ministroopwafeltje ;-) Nu denk je misschien, wat schrijft Karin opgewekt. Dat klopt. Ik zal het later nog een beetje meer uitleggen, maar vanaf vrijdag is het net alsof ik in een soort droom ofzo leef. Als er nu iemand in mijn arm knijpt en zegt ' wakker worden, wakker worden!!!' dan zou ik dat niet eens zo vreemd vinden...

Aankomst
Toen we aankwamen in Johannesburg, was mijn eerste reactie 'sjonge, ze mogen de verwarming hier wel een beetje omlaag zetten' en toen besefte ik dat het hier echt zomer is! Met de douane en koffers ophalen van de band ging (bij de meesten) alles goed.Toen werden we opgehaald door een groot OM busje, waar we met z'n 17 net inpasten. Het was voor mij heel bijzonder om na 9 jaar weer op Afrikaanse grond te staan (okee, er zat wat cement tussen) ook al was ik heel erg duf en moe vande lange reis. (We hadden op het vliegveld hier ook weer vertraging omdat er een koffer van andere Nederlanders kwijt was). Maar het rook heerlijk zoet, en ik kon de krekels al horen. Er stond ook een zacht briesje en het was lekker warm...Toen het busje wegreed hield een Zuid-Afrikaan, die had geholpen met koffers inladen, zijn hand door het raam naar binnen, om om geld te vragen (wat iemandvan OM hem al had gegeven) en toen dacht ik 'jep, ik ben echt in Afrika!'. Ondanks dat we hier heel vroeg in de morgen aankwamen was toch bijna iedereen wakker gebleven om ons te verwelkomen (er waren al zo'n 40 van de 80 deelnemers aanwezig). Dat was heel bijzonder.

De indeling
Ik slaap in een 'complex' van drie kleine kamertjes naast elkaar. Elk kamertje is ongeveer 4 X 5 meter, en er staan 4 stapelbedden in. Ik heb 7 andere 'roommates' oftewel slaapkamermaatjes :-)Mijn roommates zijn: Willemien (23) uit Nederland; Hilge (33) uit Duitsland; Lydia (24) uit Duitsland; Liesl (19) uit Zuid-Afrika; Megan (26) uit Amerika; Anli (19) uit Zuid-Afika en Charnette (24) uit Zuid-Afrika. Zoals je ziet zijn de leeftijden en de nationaliteiten wel een beetje gemixed, maar het is erg gezellig!Behalve roommates heb je ook nog 8 'kitchenteammates' waarmee je 1 keer per 8 dagen alle drie de maaltijden voor zo'n 90 man verzorgt. Dit doe ik vandaagvoor het eerst. Vanochtend heb ik samen met Sterling uit Amerika en Loffie uit Zuid-Afrika 260 eieren gebroken en gemixt voor ' the scrambeled eggs', iets van 25 tomaten gesneden en 6 komkommers in plakjes verdeeld. Het is hard werken en erg warm in de keuken, maar heel erg leuk :-) De dag nadat je hebt gekookt moet je alle toiletten schoonmaken. Ze zeggenhier: 'dan mag je het resultaat van je eigen kookkunst opruimen'. Dan zijn er nog de caregroupes, dat zijn kleinere groepen die twee avonden in de week bij elkaar komen. De ene avond is om gezellig te kletsen en de andere avond behandelen we een studiebook 'experiencing God'. Dit is een studie die je zelf in je vrijetijd moet 'doen', er zijn 5 dagen per week. Deze opdrachten en informatie ga je dan 1 keer per week in de caregroups met elkaar bespreken. Deze caregroups zijn ervoor te zorgen dat je binnen de 80 mensen die je hier leert kennen je nog een kleiner groepje hebt dat je echt nog wat beter en dieper kan leren kennen. Dit is een soort 'familie' op deze basis. We komen dan ook bij elkaar in de woonkamer van een van de leidinggevende echtparen, die ook de leiding vande caregroup is. Naast de caregroups heb je ook nog 'workgroups'. Deze zijn wat groter, hier zijn er 4 van. Per week zijn er 4 'vrije middagen' in die zin vrij dat je dan geen les hebt. Er zijn 4 dingen die je dan kan doen, ministering (dus er op uitgaan om naar scholen, ziekenhuizen, langs de deur te gaan en over Jezus tevertellen); practical work (dit heb ik al een keer gedaan, het houdt in dat je de tuin moet onderhouden, iets gaat bouwen, etc.); the mall (dan mag je naarhet winkelcentrum om op het internet te kunnen of dingen te kopen, of iets te drinken); of mentoring (dan praat iemand van de leiding met je, hoe het met je gaat). Er zijn dus vier workgroepen, en die draaien door.

De omgeving
De omgeving vind ik zelf erg mooi. Met omgeving bedoel ik de trainingsbasis, deze is omgeven door een muur en je mag er niet uit, alleen op de dagen dat je naar ' the mall' gaat of als je gaat 'ministering'. De basis lijkt erg op de foto's die op deze site op de link onder het kopje 'afscheid' staan. De grond is hier oranjerood, de planten lijken erg op die van Kenia. Er zijn grote cactussen, bananenbomen en citroenbomen. Er zijn iets van 15 kleine huisjes waar deelnemrs in slapen, en dan ook nog 4 grotere huizen voor de echtparen met hun gezinnen die hier leiding geven. Er zijn twee douche- en toiletruimtes, 1 voor elk geslacht. We hebben een grote zaal waar we les krijgen, daaraan vast zit de keuken en een zaaltje waar je een beetje kan relaxen. Er is thee en koffie aanwezig, een pooltafel, een pingpongtafel en een tafelvoetbaltafel. Als je naar buiten gaat kom je in een overdekte eetplaats. Verder hebben we een stuk gras met bomen en een klein zwembadje.

Afgelopen week
Deze week was nog niet heel erg 'heftig' maar wel erg vermoeiend. De dagen begonnen om 5:30 uur. Om 6:00 uur verzamelden we in de grote zaal, waar we samen de dag begonnen. Een van de leidinggevenden vertelde iets over bijvoorbeeld 'hoe kan je bidden'. Daarna had iedereen individuele stille tijd tot 8:00 uur, hierna hadden we ontbijt. 's Ochtends kregen we regels te horen, of werden dingen uitgelegd, bijvoorbeeld hoe de post hier geregeld is. Of we kregen les over hoe om te gaan met een andere cultuur. Na de koffiepauze was er de tijd voor 'testimonies' oftewel getuigenissen. Dit ging door tot het middageten.Bij deze getuigenissen mocht je naar voren komen en dan moest je vertellen hoe je heet,waar je vandaag komt, iets over je familie, hoe je tot geloof bent gekomen en waarom je deze training bent gaan volgen. Alle testimonies warenerg indrukwekkend en bijzonder om te horen. Ik hoop over dit soort dingen in mijn volgende post wat meer te vertellen. Na het middageten hadden we even vrij, om bijvoorbeeld de was te doen. Daarnakregen we weer les. Van 5 tot 6 hadden we 'sports'. Dit vind ik een heel leuk onderdeel ;-) Je kan dan voetballen, volleyballen, cricket spelen, badmintonnen, frisbeeen of (hard)lopen. Na het avondeten kregen we weer les of we hadden vrij om bijvoorbeeld huiswerk te maken of te bellen of te mailen (of elkaar te leren kennen). Ik moet nu nodig de was doen en mijn kamer opruimen :-S Over twee uurtjes moet ik weer aan het werk in de keuken... Ik hoop maandag wat meer te schrijven en dan woensdag wat foto's op de site te zetten.

Liefs, Karin

p.s. mijn nieuwe e-mail adres hier is: karin.vanderkooij@tt.rsa.om.org (ik heb geen internet, en dus geen hotmail, maar kan wel mailen krijgen en sturen via dit adres)

foto's!!!!

2007-01-21T21:49:00.000+01:00

foto's van de locatie

2007-01-21T21:35:00.000+01:00

het eten was erg lekker.....

het hoofdgebouw

mooie kamer in het jeugdhotel

leren van een andere cultuur in de 'discoverygroups'

de conferentiezaal

de band

het 'hangzaaltje'

het ontbijtzaaltje in de jeugdherberg

in der ij voor het heerlijke middag/avondeten

foto's van "de bonte avond"

2007-01-21T20:38:00.000+01:00

Zondagavond was er een soort bonte avond; elk land mocht iets laten zien:

japan: magische gogeltrucs

de leiding van de conferentie: cinderella

UK: op een schip

de zwitsers

de zuid-koreanen deden een dans

de duitsers deden het WK over...

de nederlanders (zie eerste foto) ook..

fgfgfdgfgdfgfd

2007-01-15T19:19:00.000+01:00

Hoi :-)

Nou, hopelijk kan ik nu ietsjes langer schrijven... Ik kan zoveel vertellen, maar ik denk dat ik dan de hele nacht aan het schrijven zou zijn ;-)

Ten eerste wil ik nog een keertje bedanken voor alle e-mail! Ik krijg elke dag wel eentje, wat ik heel erg leuk vind! Ik keek alleen net in mijn postvakje, en toen lag er een briefje bij, of ik misschien kon vragen of mensen e-mails naar mijn persoonlijke mailadres kunnen sturen, zodat OM het niet elke keer hoeft uit te printen. (ze zijn al een paar dagen geleden gestopt om mijn naam op het bord te zetten, omdat ik elke keer post had). Toen ik er naar vroeg, bleek het dat ik een brief van OM heb gekregen die al een paar jaar oud is, en dit systeem vooral bedoeld is voor de mensen zonder een eigen adres. :-)

Over de mensen die naar Zuid-Afrika gaan... Ik heb er al een paar ontmoet. Maar op deze conferentie zijn er maar een paar (5) die niet uit NL komen. In totaal gaan er 80 mensne mee als deelnemer. Ze hebben 20 anderen moeten afwijzen, omdat de trainingsbasis nu helemaal propvol zit. Van de 80 zijn er 15 nederlands, 15 duits, iets van 6 amerikaans, 40 zuidafrikaans, en nog een rest groepje. De meeste amerikanen en alle zuidafrikanen gaan rechtsstreeks naar zuidafrika, en heb ik dus nog niet ontmoet.

Afgelopen zondag mocht je, als je wilde, op een tochtje naar een kasteel in de buurt. Het was grappig ,want ik ging met allemaal canadezen en amerikaken, en die maken echt van elk oud huisje een foto. En door je ' wow, isn't this amazing!!!!' .
Maar op de terugweg zaten we in een lokale bus, met zo'n 20 OMers. Ik was moe, dus Emily en ik zaten apart van de rest, wat meer achterin. Op een gegeven moent kwam er een duitse jongen van ong. 25 de bus in. Voor de grap zeiden wij hallo in Duits. Toen voreg hij hoe het gingmet onss, en waarom we hiertr waren. Hij dacht dat het een soort uitwisselingsproject was, ommdat we allemaal engels spraken. Het lukte ons uiteindelijk om duidelijk te maken dat we met een organisatie mee waren ' on a mission' en dat we in Jezus geloven. En toen begon hij opeens te vertellen over een goede vriendin van hem, die met anorexia in het ziekenhuis ligt. En dat hij zelf aleen aantal keer heeft geprobeerd zelfmoord te plegen. Toen keek hij ons heel verwachtingsvol aan. Uiteindelijk zeiden we, vind je het fijn als we voor je bidden? Ik bedoelde gewoon thuis, Ik bedoel, ik ga toch niet zomaar bidden in een bus met een wildvremde? Maar hij bleef ons heel verwaachtingsvol aankijken, en uit eindelijk hebben we met z'n drienen gebeden in een propvollen bus. Het was heel bijzonder!

En ik wil vragen of jullie ook voor hem willen bidden. Zijn naam in Daniel, en zijn vcvriendin heet Bettina.

Owew, moet nu snel naar de discoverygroups...

en 't is alweer zaterdag..

2007-01-13T11:16:00.000+01:00

hoi allemaal!

moet weer heel snel schrijven, want ik mag maar 10 minuutjes..

Heel erg bedankt voor alle mailtjes! Het is heel leuk om m'n naam op het bord te zien en dan in mhet postvakje te kijken! Het is best raar, want het programma is zoooo intensief, dat er weining tijd is om ook nog eens aan thuis te denken, en dan is het heel fijn om me even terug te trekken en te lezen hoe het gaat!

Nou, inmiddels zijn er al een paar dagen voorbij... Na ontbijt ga ik met de bus naar het OM hoofdkantoor, daar begint om kwart voor 9 een soort bijbelstudie, met z'n allen. Daarna ga je in groepjes van je eigen land (en natuurlijk, eigen geslacht ;-) praten over hoe het gaat, en wat je geleerd hebt, en gewoon lekker kletsen om elkaar beter te leren kennen.

Daarna verschilt het programma, je hebt bijvoorbeeld ' discovery groups' waarbij je met allemaal mensen van verschillende nationaliteiten bij elkaar zit en over de verschillen leert. Heel leuk. Er zijn ook seminars waar je voor kan inschrijven, drama lessen, 's middags is ook nog een bijeenkomst met z'n allen, waar iemand spreekt. en we hebben bijvoorbeeld gisteren een hele middag over het verschil van Man en Vrouw gehad, hoe daar mee om te gaan, ook voor singels (1e jaar bij OM mag je geen relatie beginnen) en voor getrtouwde stellen. 'S avonds is er weer een programma. gisteren bijvoorbeeld was ' prayernight', van 19:30 tot 23:00. Steeds gingen we een lied zingen, dan vertelde iemand over een land, daarna baden we daar in groepjes voor. Dus dan bid je bijvoorbeeld met iemand uit Australie voor Taiwan ;-)

Hmmzz moet nu stoppen.. wilde nog zoveel schrijven.. Nou, ga later weeer verder!

foto's staan o.a. op de website van Emily. Er is een link naar op mijn website

liefs,

ktje

Nou, kan weer ff schrijven. Jonathan, een jongen uit Spanje, heeft me op de een of andere manier duidelijk kunnen maken dat er op de 5e verdieping een grattis computer staat... Nu ontdek ik dat deze computer heeeeeeel erg sloom is, dus hmm.. weet niet of het zo'n verbetering is. Maar het is erg grappig om er achter te komen dat er een computer boven is van iemand die 10 woorden engels spreekt :-)

Dat is eigenlijk het leuke van deze conferentie. Al die nationaliteiten! Gisteren mocht ik met een paar jongens meevoetballen. Ik voetbalde met Paul, uit Ierland. Jonathan uit Spanje, Cory uit Canada, Rik uit Nederland, Sing Joung uit Zuid-Korea en nog jongens uit Namibie, Zwitserland, USA, Duitsland, En ga zo maar door. DAt is echt heel bijzonder. Ook tijdens het (heerlijke) eten, zit je elke keer aan tafel met 5 andere mensen die uit hele andere landen komen, en heel anders zijn ;-)

Het is ook wel vermoeiend. Bidden in het Engels bijvoorbeeld, en elke keer weer nieuwe mensen spreken. Maar ook heel leuk. Heel vaak zit je ook bij mensen aan tafel waarvan engelsds ook niet hun eerste taal is, dus dan iss communuiceren heel apart!

Nu wil Jonathan denk ik even mail checken. (hij kan niet in het engels zeggen dat ik er te lang achter zit) . Dus ik schrijf later weer verder. Het is eigenlijk erg moeilijk om heel snel te typen en in korte tijd alles op te schrijven wat er gebeurd. Maar ik hoop dat het al wat duidelijker is.

Conferentie in Duitsland

2007-01-10T10:03:00.000+01:00

hoi :-)

ff een kort berichtje vanuit Duitsland...

hier gaat alles goed. Hoewel we twee treinen hebben gemist, kwamen we toch nog op tijd aan. Ik heb alleen nog maar een welkomssamenkomst meegemaakt, dus kan nog niet echt zeggen hoe het hier gaat. Er zijn wel heel veel mensen van wel 30! verschillende landen hier aanwezig. Het is erg gezellig. Ook grappig dat je helemaal niemand kent, en toch het gevoel hebt dat je iedereen juist heel goed kent. Ik heb mazzel en slaap in een jeugdhotel, heb best lekker geslapen, gelukkig.

nou, 't programma begint bijna..

liefs,

ktje

p.s. bedankt voor de email =) is heel leuk om te krijgen!

afscheid

2007-01-08T19:53:00.000+01:00

Hoi lieve allemaal,

sjonge wat raar om nu te schrijven...

Morgenochtend vertrek ik naar Duitsland, om daar een voorbereidingsconferentie van Operatie Mobilisatie bij te wonen. En gisteren was mijn uitzegeningsdienst in de gemeente. Het gaat nu wel heel erg snel allemaal!

Bij het afscheid nemen op de plekken waar ik heb gewerkt was het vertrek nog zo ver weg :-) 7 januari, dacht ik, dat is volgend jaar pas! En de afgelopen dagen had ik het zo druk, dat ik niet echt besefte dat ik een poosje weg zal zijn uit Nederland.

Maar zondagochtend stond ik naast Maaike in de kerk, en ik keek om me heen, en toen besefte ik het opeens wel. Zo van dit is de laatste keer dat ik hier sta voordat de training begint en de eerst volgende keer dat ik hier weer sta is in begin augustus. En toen kwamen de eerste tranen...

ik vond het wel heel mooi dat we toen één van mijn lievelingsliederen zongen:

ik hef mijn ogen,
op naar de bergen
waar komt mijn hulp vandaan?
U bent mijn hulp Heer,
door wie de hemel
en aarde zijn ontstaan.

ik heb U nodig, God
want U bent al mijn hoop,
U bent mijn kracht, mijn Heer.
dus ik vertrouw op u,
dat u mij redden zult,
geef mij uw leven weer.

Want ik weet heel goed dat ik niet alleen ga, maar samen met God. En dat ik heel veel ga leren, en dat het een hele speciale tijd zal zijn. 't is gewoon dat ik iedereen zo ga missen... Gelukkig ga ik niet emigreren ;-)

Bedankt voor alle grote knuffels en 'afscheidshanddrukken' en kadootjes en kaartjes! Ik moest ook huilen omdat ik het zo bijzonder vind dat iedereen zo erg achter me staat... Vooral nu ik afscheid heb genomen/moet gaan nemen besef ik echt hoe ontzettend gezegend ik ben met alle speciale mensen om mij heen. Dank jullie wel daarvoor...

Nou, ik moet nog wat dingen klaar gaan leggen voor morgen. Uhm.. en m'n kamer opruimen :-S

Ik heb mij fototoestel mee, dus ik ga proberen om over twee weken wat foto's op de weblog te zetten & te vertellen over de conferentie.

Owja, tot slot.. Tante Tineke stuurde een website door van een echtpaar dat o.a. de training heeft gevolgd, op die website staan heel veel foto's van de trainingsbase waar ik de training ga volgen.

Het adres van de site is: www.naarafrika.tk

er staan foto's onder het kopje foto-video, en dan onder het mapje training OM Zuid Afrika 2005. foto's van de trainingsbasis staan dan bij Foto's campsite.

liefs,

karin

"Nooit alleen
Ik ben bij je en ik beschrem je waar je ook heen gaat"

Genesis 28:15

uitnodiging!

2006-12-27T20:40:00.000+01:00

nog even kleine uitnodiging ;-)

Na de dienst van 7 januari is er voor de mensen die van ver komen de gelegenheid om bij mij thuis gezellig nog wat te eten.

Ik ben er al wat laat mee, maar stel dat je het nog op tijd leest, zou je dan mssn aan mij kunnen doorgeven dat je blijft eten, ivm inkopen doen?

Hallo beste lezers ;-)

Nou, het is alweer een poosje sinds ik hier iets heb geschreven. Het komt denk ik vooral doordat ik nog steeds heel blij ben dat ik echt naar Zuid-Afrika kan gaan, maar het nu toch steeds meer begint door te dringen dat dat vertrek steeds dichterbij komt...

Dat betekent dat ik op dit moment heel druk bezig ben met alle voorbereidingen voor vertrek. Ik heb er nooit echt bij stil gestaan hoe ontzettend veel kleine dingetjes er geregeld moeten worden als je 7 maanden weg gaat! Daardoor schieten andere dingen, zoals het schrijven op een blog, er een beetje bij in. Bovendien zijn er ook niet echt hele spannende dingen gebeurd.

Wat wel een grote stap voor mij was, was het afscheid nemen van mijn werk. Maandag en dinsdag werkte ik bij tuincentrum Konijnenburg en op woensdag en donderdag bij stichting Ons Tweede Thuis. Ik vond het heel bijzonder dat bij beide bedrijven iedereen zo geinteresseerd was en meeleefde!

Nou, de rest staat wel zo'n beetje in mijn nieuwsbrief. (als je 'm niet ontvangt, maar dat wel zou willen, kun je een berichtje achterlaten)

Ik wil alleen nog zeggen dat ik het heel leuk zou vinden als je zondag 7 januari bij de uitzendingsdienst kan zijn :-) Dit is een afscheidsdienst, omdat op 9 januari de training begint. In deze kerkdienst van mijn eigen gemeente zal een oud voorganger, die nu bij Operatie Mobilisatie werkt, spreken. Hij zal ook wat beelden van de training in Zuid-Afrika laten zien. en misschien dat er nog mensen zijn die wat vertellen, zingen, dansen, etc ;-)

Maar het allerbelangrijkste is dat ik die dag ook de zegen meekrijg van de gemeente. Dat zegt misschien niet iedereeen wat, maar het houdt ongeveer in dat de raad (de 'leiding' van de gemeente) voor mij bidt en mij zegent. Ze bidden dan bijvoorbeeld dat God met mij mee zal gaan en mij zal beschermen. Omdat de (mensen van de) gemeente mij steunen, financieel en door te bidden, ga ik in zekere zin niet 'alleen' weg, de hele gemeente is erbij betrokken en daarom is er ook een 'uitzendingsdienst' voordat ik wegga.

Nou, ik hoop tot 7 januari!

WOW!!!!

2006-11-19T19:48:00.000+01:00

Hoi allemaal,

Eén week geleden heb ik een post aangemaakt om jullie te vertellen dat ik wat de financien betreft al 59% zat. Ik was daar ontzettend blij mee en heel dankbaar voor, maar tegelijkertijd vond ik het erg spannend hoe het zou lukken om op tijd de 80% te halen...

Op de (slecht belichte :-S) foto hiernaast zie je een kaartje wat ik, toen ik vakantie was, op de grond zag liggen. Niemand had 'm verloren, dus toen heb ik het kaartje in mijn Bijbel gestopt ;-)

De afgelopen weken heb ik heel vaak het kaartje uit mijn Bijbel gehaald om er even naar te kijken..

Vorige zondag heeft Margriet, mijn tfc lid voor de financien en het gebed :-) , in de gemeente verteld over het sponsoorbedrag dat nog nodig was en verteld over de datum waarop er 80% binnen moet zijn.

Tot mijn grote verbazing kreeg ik maandagmiddag een mailtje van Margriet dat er inmiddels 82,5% was toegezegd! Wow... Ik vond het zo bijzonder! Ik had dat nooit verwacht..

Margriet heeft toen een mail naar OM gestuurd om het te vertellen, met de vraag wanneer dan eigenlijk de 100% binnen moet zijn. OM vertelde dat zij geloven, dat als als iemand de 80% heeft gehaald, het de wil van God is dat diegene gaat, en dat ze dan tot het einde van de training de tijd geven om de 100% te halen.

Ik was zo blij dat ik, wat betreft de financien, toestemming had van OM om deel te nemen aan de training! En ik vond het zo mooi dat er zoveel mensen achter me staan en ook mij willen helpen door giften te geven. Maar hoewel ik heel blij was met de 80% vroeg me toch al af hoe ik de 100% zou kunnen halen. Misschien een soort actie doen ofzo? Of nog wat langer doorwerken?

Totdat ik afgelopen donderdagavond, 3 dagen later, weer een mailtje kreeg van Margriet waar heel groot instond:

Geweldig nieuws:
De financiële ondersteuning voor Karin is nu al 100%!

WOW!!! Ik heb daarna geloof ik door de kamer gehuppeld en ik weet niet eens meer hoe ik precies thuis ben gekomen :-)

Ik kan het nog steeds niet beseffen.. Ik ben nog bezig om te verwerken dat we 80% hebben...

Mijn vader heeft heel vaak gezegd: "Het is onmogelijk om meer dan 6000 euro bij elkaar te krijgen. Daar is een wonder voor nodig. Maar als God wil dat je gaat, dan zal het lukken, want ik geloof in een God van wonderen!"

Voor mij is dat wonder nu gebeurd :-) God belooft dat Hij voor ons zal zorgen en dat we ons geen zorgen hoeven te maken over kleding, en of we morgen te eten zullen hebben. Het is zo bijzonder om dat nu op zo'n manier te ervaren dat het waar is... Dank U wel!

En ik wil nu alvast op deze manier iedereen bedanken die mij helpt door mij financieel te ondersteunen, of door voor me te bidden, door de nieuwsbrief te lezen of deze weblog te lezen, of een kaartje te sturen, te vragen hoe het gaat of af en toe een knuffel te geven :-)

Emily, een meisje dat ook naar Zuid-Afrika gaat, zei "Ik al zoveel geleerd door de voorbereidingen dat ik, zelfs als ik nu te horen zou krijgen dat de training niet door gaat, het zo nog een keertje zou doen". En ik ben het helemaal met haar eens..

een pakje van de postbode..

2006-11-10T14:53:00.000+01:00

Onze postbode belde net aan met een aangetekend pakje...

Mijn paspoort zat er in, met het visum voor Zuid-Afrika!

Wow... ik ben heel erg blij :-)
De visumaanvraag was een groot gebedspunt en het was erg vervelend geweest als mijn aanvraag was afgewezen. Het is heerlijk om 'm nu vast te kunnen houden ;-) Het is grote bemoediging en weer een stapje richting zuid-afrika..

de financiën

2006-11-10T14:41:00.000+01:00

De afgelopen tijd hebben al een aantal mensen gevraagd hoe het nu met de financien gaat ;-)

Nou, afgelopen dinsdag hadden we de derde TFC vergadering en Margriet vertelde dat er op dit moment 405 euro per maand is toegezegd! Dat is al een heel groot bedrag en ik ben er heel erg dankbaar voor!

Het is nu nog wel heel spannend, want Operatie Mobilisatie stelt als eis dat op 28 november 80% van de kosten betaald kunnen worden. Anders gaat het vertrek niet door. De totale kosten zijn 850 euro per maand. Ik kan zelf 100 euro per maand betalen.

In totaal zitten we nu op 505 euro van de benodigde 850 euro, en dus op 59%.

Dat is al een heel stuk meer dan de 0% procent van 15 oktober :-)

Zou je, als je wilt, mee willen bidden dat het hele bedrag er op
tijd komt?

presentatieavond & toelichting

2006-10-24T21:10:00.000+02:00

Hi allemaal :-)

Voor iedereen die op de presentatieavond was, maandag 16 oktober, dank je wel! Ik zag er eerlijk gezegd al een hele poos tegen op... Maar die avond hielpen zoveel mensen mee, en iedereen was zo enthousiast, dat ik me helemaal op mijn gemak voelde :-) Ook bedankt iedereen die voor die voorbereidingen en voor de avond zelf heeft gebeden!

Ik vond het zo fijn om te merken dat deze training die ik hoop te gaan volgen niet 'iets' van mij alleen is, wat ik ga doen, maar juist iets is waar heel veel mensen voor samenwerken en het meer iets van elkaar wordt..

Nou, door de avond en/of via de nieuwsbrief heb ik al wat meer kunnen vertellen over de organisatie waarmee ik hoop te gaan (Operatie Mobilisatie) en waarom ik de training wil gaan volgen. In de volgende 'posts' wil ik nog wat meer vertellen over de inhoud van de training, zodat jullie ook een beetje weten wat ik straks allemaal ga leren..

Je kan naar beneden 'scrollen', maar het is overzichtelijker om op een onderwerp te klikken onder 'previous posts'. Je komt terug op de homepage door op de titel van de blog, 'Karin goes South-Africa', te klikken.

de inhoud van de training

2006-10-24T20:54:00.000+02:00

Het doel
De training van Operatie Mobilisatie in Zuid-Afrika is een training van zes maanden. Het hoofddoel van de training wordt als volgt beschreven:

"het toerusten, trainen en voorbereiden van mensen, zodat hele mensen, het hele evangelie in de hele wereld kunnen brengen".

Men probeert dit doel te bereiken door een combinatie van theoretische training en praktische training. De verhouding tussen deze twee is ongeveer 60% studie en 40% actie. In het bereiken van het doel wordt ernaar gestreefd om zo Bijbelgetrouw mogelijk te zijn. Dit houdt in dat wat er gedaan en gezegd wordt gebaseerd is op de Bijbel en dat je erg bezig bent met het zoeken van de wil van God. Ook leer je steeds meer wie God is en hoe je in relatie met Hem kunt leven. Een Bijbeltekst die goed het doel van de training samenvat is Romeinen 12:2: "wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkenne wat de wil van God is, het goede, welgevallige en volkomene".

De inhoud
Zoals naar voren komt in de Bijbeltekst uit Romeinen is men in de eerste plaats erg gericht om deelnemers te vormen als persoon. Daarom wordt de eerste zes weken veel tijd besteed aan persoonlijke 'levenszaken'. Je leert wat je identiteit is in Christus en wie je bent in Gods ogen. Dit is erg belangrijk, want voordat je mensen wilt gaan vertellen over de liefde van Jezus, moet het je eerst goed duidelijk zijn wat het betekent dat God onvoorwaardelijk van je houdt.
In deze tijd leer je o.a. verschillende manieren van evangeliseren; alles wat er bij de bediening van kinderen komt kijken, een cursus in leiderschap, etc. Er wordt ook veel tijd vrij gemaakt voor individuele Bijbelstudie en Bijbelstudie in groepsverband.

De rest van het programma bestaat uit veel verschillende outreaches om 'hands-on' ervaring op te doen. De plaatsen die worden bezocht varieren van dorpen in het binnenland tot de binnenstad. Ook bezoek je gemeenschappen waar je kan delen en leren van mensen met een ander geloof.

Een van de meest belangrijke dingen die je leert gedurende de hele training is het omgaan met (mensen van) een andere cultuur. Er zijn ongeveer 110 deelnemers van over de hele wereld. De deelnemers worden expres steeds weer gemixt, zodat iedereen steeds weer in aanraking komt met zoveel mogelijk mensen die een totaal andere achtergrond hebben.

Hier volgt een kort overzicht van wat er behandeld wordt:

Father Heart of God
Een studie van vijf weken waarin je leert over God als Vader. Het is een studie die zich erg richt op je persoonlijke vorming en je relatie met God. De deelnemers ontvangen ook extra begeleiding met gebed tijdens deze studie.

Personal Evangelism
Een praktische studie over een op een evangeliseren. Na deze studie gaan de deelnemers ook de straat op om het geleerde in praktijk te brengen.

Creative Ministries
Dit is het aanleren van verschillende dramastukken, het houden van een getuigenis, het spreken in het openbaar, mime, etc.

Bible study
In de zes maanden van het programma behandel je ongeveer 3 of 4 hele Bijbelboeken.

Children's ministry
Twee weken lang ben je bezig met hoe je een kind kunt bereiken. Tijdens die twee weken wordt dit ook in praktijk gebracht op een paar scholen en in een kerk.

Leadership Training
Een studie die deelnemers leert om effectieve leiders te zijn van grote en kleine groepen.

Ministering To Those Of Other Faiths
Je leert over de inhoud van verschillende andere geloven. Je leert om de liefde van God op een praktische en gevoelige manier te delen met mensen van een ander geloof.

Cultural Perspectives
Een zeer praktische training waarin je leert hoe je omgaat met andere culturen en waarin je leert om de verschillende aspecten van culturen te respecteren. Dit is een hele belangrijke cursus voor degenen die van plan zijn om later in een andere cultuur te gaan werken.

Urban Ministry Training
Bij deze training ga je de binnenstad in om te werken met daklozen, prostituees, straatkinderen, weeskinderen en drugsverslaafden.

Mobilisation
Via deze cursus leer je hoe je een bediening in een kerk of voor een kleine groep mensen presenteert. Ook leer je hoe je communiceert met de kerk die je uitzendt en met de mensen die je steunen terwijl je op het veld bent en hoe je ervaringen met hen deelt.

Een gewone trainingsdag ziet er zo uit:

05:30 - 06:00 Opstaan + samen beginnen als team

06:00 – 08:00 Individuele stille tijd

08:15 – Ontbijt

09:00 – 11:00 Bijbelstudie

11:00 – 11:30 Koffiepauze

11:30 – 13:00 Les

13:30 – Lunch

15:30 – 16:30 Les

16:30 – 17:30 Vrije tijd

18:00 – Avondeten

19:00 – 21:00 Avondprogramma

22:00 – Lichten uit

foto's van het training centre

2006-10-24T20:22:00.000+02:00

ik kan er (nog) niet bij zetten wat elke foto moet voorstellen, want ik ben er niet geweest ;-)

-> (sommige) foto's worden groter als je er op klikt

training curriculum (engels)

2006-10-24T20:13:00.000+02:00

hier nog een korte samenvatting van de training op een rijtje:

South Africa Training Programme curriculum outline

Duration: six months

Introduction to OM
1) Historical overview
2) Policies
3) Structure

Module One (modules are not in chronological order)

Biblical Considerations in Missions (World Perspectives Course)
I Biblical and Historical Foundations
1) God’s Purpose and Plan.
2) Israel, the Covenant people
3) The Messiah, His Messengers and the Message
4) Expansion of the World Christian Movement
5) Eras, Pioneers and Transitions

II Strategic Dimensions
6) Strategy for World Evangelism
7) The Task Remaining
8) To Reach the Least Reached
9) Entry Strategies, Evangelism and Church Planting
10) Evangelism and Social Action

III Cross Cultural Consideration
11) Missions and Culture
12) Becoming a Belonger
13) Keys to Communication
14) Church Growth and Social Structure
15) World Christian Teamwork

Module Two: Discipleship

I Principles in Discipleship

II Spiritual Disciplines
Prayer
Meditation/ Meditation-fasting / Waiting on the Lord
Worship

III The Written Word
1) Bible Study Methods
2) Hermeneutics
3) Walk through the Bible (OT, NT)
4) Experiencing God (Workbook)

IV Doctrines:
Man and Sin
The Father heart of God
The Person and the Work of Christ
The Person and the Work of The Holy Spirit

V Spiritual Gifting

VI Identity in Christ

Module Three: Personal and Inter-personal Relationships

1) Communication (Prayer Letter, Support Team Development)
2) Cross Cultural Adaption
3) Language Learning
4) Leadership Skills
5) Leadership Styles
6) Submission and Authority
7) Care/Restoration
8) Team Dynamics

Module Four

I Practical Exposure, Teaching and Training
1) Global Challenge
2) Love Southern Africa
3) Love Africa – Zimbabwe
4) Humanism, New Age Philosophy

II Church Relations
1) Missions Presentation
2) Salvation
3) Teaching/Training
4) Discipleship

III Urban Evangelism
1) City Centre Outreach
2) Library Research
3) Prayer Mapping and Prayer Walking
4) Intercession

IV Cross Cultural Evangelism
1) Rural
2) Muslim/Hindu
3) Child
4) Jesus Film

V Communication Skills
1) Public Speaking (Testimony, Preaching)
2) Evangelism Tools
3) Creative Ministry

VI Basis Training
1) Primary Health Care
2) Vehicle maintenance
3) First Aid

eerste blog..

2006-10-16T17:40:00.000+02:00

hoi allemaal!

Welkom op mijn site! Nou, dit is mijn eerste blog :-) Eigenlijk ben ik helemaal geen fan van blogs..

Maar ik hoop vanaf januari 7 maanden naar zuid-afrika te gaan. En de makkelijkste manier om dan aan anderen in Nederland te vertellen wat ik mee maak én om foto's te laten zien van de omgeving is een 'blog'.

binnenkort volgt er meer..

liefs,

karin